ย้อนกลับไปในยุคที่ผมยังเป็นนักเรียนขาสั้น จำได้ว่า ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่แข่งขันกันในเรื่องหน้าตาศิลปินแบบไม่มีใครยอมใคร ประมาณว่าเล่นดนตรีไม่ต้องเก่ง ร้องไม่ต้องเพราะมาก ขอหน้าตาดีไว้ก่อน
จวบจนวงร็อคหน้าตาบ้านๆอย่าง “โลโซ” โผล่ขึ้นมาบนแผงเทป วงที่มีนักดนตรีแค่ 3 คน วงที่นักร้องนำเป็นคนเดียวกับมือกีตาร์ วงดนตรีที่ไม่ได้ขายหน้าตา ที่สำคัญแม้เวลาจะผ่านไปร่วม 20 ปี เนื้อเพลงแนวจิ๊กโก๋อกหักของพวกเขายังทำให้ทุกคนร้องตามได้
ผมเป็นคนหนึ่งที่ซื้อเทปโลโซครบทุกอัลบั้ม รวมถึงในยุคเปลี่ยนผ่านจาก เทปคาสเซ็ท มาเป็นแผ่นซีดี ก็ลงทุนเจียดเงินค่าขนมซื้อซีดีมาฟังกับเขาด้วย ยังจำได้ว่ายังยืม “โซนี่ วอร์คแมน” ของเพื่อนเอามาฟังเพลงโลโซในคาบเรียนฟิสิกส์อยู่เลย
เพลงของโลโซจริงๆแล้วดังติดหูแทบจะทุกเพลง แต่เพลงที่ผมชอบร้องตอนไปคาราโอเกะมากที่สุดคือ “ซมซาน” ขณะที่เพลงที่ชอบความหมายที่สุดคือ “รอยยิ้มนักสู้” ส่วนเพลงที่เคยแหกปากร้องในห้องซ้อมดนตรีสมัยมัธยมปลายแล้วเจ็บคอมากที่สุดคือ “พันธุ์ทิพย์”
พูดถึงโลโซแล้ว ไม่พูดถึงพี่เสกคงจะไม่ได้นะครับ ผมเองไม่รู้จักพี่เขาเป็นการส่วนตัว แต่ในมุมของนักดนตรีต้องยอมรับว่าแกคือ “ของจริง” ส่วมมุมอื่นๆก็อย่างที่เห็นกันนะครับไม่ต้องสาธยาย
สุดท้ายผมเชื่อว่าทุกคนรู้ดีว่าอะไรผิดอะไรถูก เราอาจไม่จำเป็นต้องชอบตัวตนของศิลปิน เอาเป็นว่าแค่ชอบผลงานเพลงในอดีตของเขาเป็นพอ ว่าแต่เพลง “โลโซ” ในความทรงจำของเพื่อนๆล่ะครับ มีเพลงไหนกันบ้าง อย่าบอกน่ะครับว่า “ใจสั่งมา” แหม่ เพลงเดียวกับพี่เสกตอนถูกจับเลย (ฮา)
ปล.อาร์เซน่อล เสมอ เชลซี 2-2 ยังไม่แซงสเปอร์สนะจ๊ะ
