Soft Power แบบไทย ๆ ถ้าจะส่งออกจริง ๆ มีอะไรน่าสนใจบ้าง

กระแสของ “ลิซ่า” ทำเอาคนไทยหลายคนแห่กันชื่นชมยินดีกับน้อง ที่คนไทยสามารถสร้างชื่อเสียงโด่งดังในระดับโลกได้ขนาดนี้ อย่างที่ทราบกันว่าน้องเป็นคนไทย เกิดที่ไทย แต่ไปมีชื่อเสียระดับโลกในฐานะศิลปินเกาหลี เรื่องการแสดงความยินดีกับน้องที่สามารถประสบความสำเร็จได้นั้นถือเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ความภาคภูมิใจจากการเคลมและพยายามโหนกระแสของน้องจากหลายภาคส่วนนั้น ก็เป็นอีกสิ่งที่หลายคนรู้สึกไม่ค่อยชอบใจ เพราะการที่ลิซ่าหรือศิลปินไทยที่เป็นไอดอลเกาหลีโด่งดังระดับโลก พวกเขาต่างดิ้นรนไปด้วยตนเอง ไม่มีการสนับสนุนใด ๆ จากภาครัฐ

ง่าย ๆ คือ คนไทยที่มีอายุหลายคนยังมองว่าอาชีพศิลปินเป็นอาชีพเต้นกินรำกินอยู่เลย ไม่มีอะไรมั่นคง เป็นอาชีพที่น่าสมเพช (ผู้หลักผู้ใหญ่หลายคนมองแบบนี้จริง ๆ) ถ้าอย่างนั้น ศิลปินคนไทยที่กลายเป็นไอดอลเกาหลีคงจะเป็นคนที่เต้นกินรำกินได้โด่งดังระดับโลก สร้างรายได้มหาศาลเลยเชียวแหละ

ดังนั้น ในกรณีของ “ลิซ่า” และคนไทยที่ไปเป็นไอดอลเกาหลีอีกหลายคน อาจจะไม่เกิดขึ้นหากพวกเขาโตในประเทศไทย ต้องยอมรับว่าสภาพสังคมและค่านิยมของคนไทย ไม่ได้ให้การยอมรับความสามารถของพวกเขาตั้งแต่แรก ยังมองว่าการที่เด็กชื่นชอบการเต้นเป็นความสามารถของเด็กเป็นเรื่องไร้สาระ เต้นกินรำกิน แต่พอพวกเขาโด่งดังระดับโลก ก็เกิดอยากจะภูมิใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น เมื่อน้องได้รับการยอมรับในต่างประเทศ จึงกลายมาเป็นที่ยอมรับของคนไทย (บางคน) ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่รู้จักน้อง และยังอาจจะด้อยค่าน้องด้วยซ้ำ

เมื่อกระแสของ “ลิซ่า” จุดติด คนสนใจน้อง และคนก็สนใจประเทศไทย หลายคนเริ่มหันมามองเรื่อง Soft Power กันมากขึ้น แถมรัฐไทยยังมองว่าเป็นหนึ่งในการผลักดัน Soft Power ไทย เพราะในเอ็มวีของน้องมีการใส่ความเป็นไทยลงไปหลายต่อหลายอย่าง แต่ทั้ง ๆ ที่ความโด่งดังของน้องนั้นพึ่งพาอุตสาหกรรมบันเทิงของเกาหลีใต้ บวกกับความพยายามและมุ่งมั่นของตัวน้องเอง รัฐไทยไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรกับการผลักดันเลย

Soft Power เป็นการสร้างอำนาจรูปแบบหนึ่ง ตามแนวคิดของ Joseph Nye จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด นิยาม Soft Power ว่าเป็นวิธีการอย่างหนึ่งที่สามารถดึงดูดและสร้างการมีส่วนร่วมได้มากกว่าการบังคับ ผลลัพธ์จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงและสร้างอิทธิพลต่อความคิดของประชาชนในประเทศนั้น ๆ หมายความว่า Soft Power จะทำให้ผู้คนค่อย ๆ ซึมซับรับเอาสิ่งสิ่งนั้นไป โดยที่ไม่ต้องไปบังคับขู่เข็ญทางจิตใจใด ๆ

ทำไมถึงเริ่มหันมาสนใจ Soft Power ล่ะ? ก็เพราะว่า Soft Power ไม่ได้นุ่มนิ่มนุ่มนวลเหมือนชื่อ เห็นได้ชัดเจนจากกลยุทธ์ที่เกาหลีใต้ใช้ในการขายวัฒนธรรมตนเองผ่านอุตสาหกรรมบันเทิง จะเห็นว่ามันได้ผลทั่วโลกเลย

เช่น ถ้าเราฟังเพลง (เกาหลี) ของลิซ่าและชื่นชมว่าน้องเป็นคนไทยที่ไปสร้างชื่อเสียงในต่างแดน (?) ร้องเพลง แกะท่าน้องวนไป หรือติดซีรีส์เกาหลีอย่างหนักหน่วง เรากำลังโดนพลังของ Soft Power กันเต็ม ๆ

หากถามว่าเราจะสร้าง Soft Power ที่แข็งแกร่งได้หรือไม่ คำตอบคือทำได้แน่นอน หากรัฐคิดที่จะทำจริงจัง และน่าจะใช้เวลาไม่นานด้วย เพราะเรามีวัฒนธรรมไทยที่โดดเด่น ศิลปะไทย มวยไทย อาหารไทย ศิลปิน ภาพยนตร์ ละครที่เริ่มเป็นที่รู้จักในต่างประเทศ เรามีสถานที่ท่องเที่ยว ที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับต้น ๆ ของโลกอยู่แล้ว พื้นฐานเหล่านี้สามารถเป็นต้นทุนการสร้าง Soft Power ได้ง่ายกว่าประเทศอื่นอีกหลาย ๆ ประเทศ

ศิลปินไทย

ศิลปินไทยใครว่าไม่ปัง ลองมองดี ๆ ว่าวงการเพลง วงการบันเทิงไทยทุกวันนี้ ที่มีความสามารถ มีฝีมือดี ๆ มีอยู่มากมาย รวมถึงพวกการสร้าง งานโปรดักชั่น การโปรโมต ที่ถ้าทำดี ๆ ติ่งไทยหัวใจเกาหลีก็พากันกลับไทยมาให้การสนับสนุนได้

จริง ๆ แล้ว วงการเพลงบ้านเราทุกวันนี้ก็มีหลากหลาย เพียงแต่ยังขาดการสนับสนุนอย่างเป็นรูปธรรม การจะส่งออกพวกเขาไปสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศจริง ๆ ต้องใช้เงินทุนและงบประมาณจำนวนมาก เพื่อสนับสนุนมาตรฐานและชื่อเสียง ให้วงการเพลงไทยไปไกลระดับโลก ซึ่งก็ไม่น่าใช่เรื่องที่ไกลเกินเอื้อม แต่ทุกวันนี้ ศิลปินไทยโด่งดังไปไกลถึงต่างประเทศ ก็เป็นเพราะความสามารถของตัวศิลปินเอง ความพยายาม ความดิ้นรน รวมถึงการสนับสนุนจากต้นสังกัด และภาคเอกชน หาใช่ภาครัฐไม่

ศิลปินไทยที่มีผลงานโด่งดัง ได้รับรางวัลและได้ไปโชว์ฝีมือในเวทีระดับโลกมีอยู่หลายคนมาก เพลงไทย ละครไทย ภาพยนตร์ไทย ที่เคยสร้างปรากฏการณ์เพลงไทยในต่างแดน หรือมีต่างชาติซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างใหม่ก็มีเยอะแยะ เพราะฉะนั้น หากศิลปินไทยได้รับการสนับสนุนที่ดีกว่าทุกวันนี้ ธุรกิจบันเทิงไทยก็คงจะกลายเป็นอุตสาหกรรม ที่สร้าง Soft Power ของไทยให้แข็งแกร่ง และสร้างรายได้กับประเทศไทยได้ไม่น้อย

อย่างเกาหลีใต้ ศิลปินของเกาหลีใต้แทรกซึมอยู่ในวิถีชีวิตของคนทั่วทุกมุมโลก เด็กสาวในอัฟกานิสถานที่ต้องหนีสงคราม ยังรู้จักและชื่นชอบไอดอลวง BTS คิดดูว่าในพื้นที่ที่สงครามระอุแบบนั้น วัฒนธรรมเกาหลีใต้ยังเข้าไปเติบโต อยู่ในวิถีชีวิตคนที่นั่นได้เลย

ละคร/ซีรีส์/ภาพยนตร์

จริง ๆ แล้ว วงการบันเทิงของไทยเองก็พอจะจับทางได้บ้างแล้ว เพียงแต่ยังน้อยเรื่องและไม่สามารถทำได้ทุกเรื่อง ต้องยอมรับความจริงว่าคอนเทนต์บันเทิงไทยที่พอจะส่งออกได้นั้น มาตรฐานยังไม่แน่นอน ละครไทยบางเรื่องคนไทยยังไม่ดูเลย ซึ่งไม่ใช่ว่าไม่อยากสนับสนุนละครไทย แต่ทนดูต่อไม่ไหวก็ต้องเลิกดู เนื่องจากน้ำเน่ามาก นำเสนอแต่เนื้อหาเดิม ๆ แก่นเรื่องไม่ประเทืองปัญญา เทคนิคการถ่ายทำแย่ ฝีมือของนักแสดงไม่ไหว บทบ้ง ความน่าติดตามก็ไม่มี คนที่เคยเสพความบันเทิงของต่างชาติที่ล้ำกว่าในทุก ๆ ด้าน ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาดูของเราทำไม

แต่ที่ไปได้สวยคือ ซีรีส์วาย ซีรีส์วายสัญชาติไทยขายดีเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก จนกลายเป็นตลาดส่งออก แต่ทุกอย่างต้องพัฒนา ไม่เช่นนั้นหากประเทศอื่นเขาทำได้ดีกว่า ไทยเราเสียหายแน่นอน โดยเฉพาะประเทศที่เขาทำธุรกิจบันเทิงหลาย ๆ ด้านได้ดีกว่าบ้านเรา อย่างเกาหลีใต้แม้บ้านเขาจะยังไม่เปิดให้กับความวายเท่าที่ควร แต่ซีรีส์ประเภทนี้ทำแล้วส่งออกต่างประเทศได้ ถ้าไทยเราด้อยพัฒนา บทห่วยบ่อย ๆ เข้า อาจโดนแซงหน้าได้ในเร็ววัน

ซีรีส์วายไทยเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ต่างชาติหันมาสนใจประเทศไทยมากขึ้น ซึ่งมันก็มาจากการชื่นชอบดาราศิลปินไทย แบบที่เราหลายคนชอบดาราศิลปินเกาหลี ซีรีส์แนวนี้ของบ้านเรา ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับรักไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่จำกัดเพศ มันตอบโจทย์ผู้บริโภคต่างชาติที่ไม่สามารถหาดูได้ในบ้านเขา ไทยเราจึงมีชื่อเรื่อง “ดินแดนแห่งความหลากหลายทางเพศ” เพราะซีรีส์หรือภาพยนตร์ประเภทนี้

แต่คนไทยด้วยกันเอง หรือแม้แต่คนที่อยู่กลุ่มหลากหลายทางเพศเหมือนกันก็ยังดูหมิ่นดูแคลน เหยียดกันเองเลยด้วยซ้ำไป คนไทยที่ยังรังเกียจคนกลุ่มนี้เพียงเพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิงหรือผู้ชายสองเพศนี้เท่านั้น ก็มีอยู่เยอะแยะ

ฉะนั้น หากผลงานในวงการบันเทิงไทยเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากทางการ และได้รับการผลักดันอย่างต่อเนื่อง ก็คงจะสร้างรายได้และความภาคภูมิใจให้คนไทยได้ไม่น้อย จนเป็น Soft Power ที่แข็งแกร่งได้

อาหาร

หากใครที่ได้ติดตามดูซีรีส์เกาหลี หรือเป็นติ่งนักร้องเกาหลี เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่รู้จักอาหารเกาหลี เพราะซีรีส์ทุกเรื่อง หรือรายการวาไรตี้ที่ไอดอลเกาหลีไปออก จะมีการพูดถึงอาหารเกาหลีเข้าไปอย่างแนบเนียน อาหารเกาหลีแฝงมาในซีรีส์ทุกแนว จากไม่รู้จักกลายเป็นรู้จัก พอรู้จักก็อยากรู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไรจนต้องไปสรรหามากินให้ได้

ความเป็นชาตินิยมของเกาหลีใต้ถูกส่งผ่านซีรีส์เกาหลีจนเป็นที่รู้จักของคนทั่วโลก คนไทย ก็เป็นหนึ่งในเหยื่อ Soft Power ของเกาหลีใต้ ถ้าเราเข้าร้านสะดวกซื้อ หรือเดินตามข้างทาง เราก็หาอาหารเกาหลีกินได้ อาหารหลาย ๆ อย่างที่เราเห็นได้ในซีรีส์เกาหลี มีขายในเมืองไทยเรียบร้อยแล้ว

กิมจิ ที่เกาหลีกับจีน (ทั้งสองประเทศชาตินิยมมาก) ยังเถียงกันอยู่ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของกิมจิที่แท้จริง เนื่องจากอดีตเกาหลีก็รับวัฒนธรรมหลายอย่างมาจากจีน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนไทยส่วนมากรู้จักกิมจิเพราะเกาหลี ด้วยความที่เห็นมันอยู่ในทุกมื้ออาหารหรืออยู่บนโต๊ะอาหารในซีรีส์เกาหลีทุกเรื่อง

มิติทางวัฒนธรรมเรื่องของอาหารการกินของเกาหลีใต้ ถูกนำเสนอผ่านชีวิตประจำวัน เกาหลีใต้พยายามขายวัฒนธรรมการกินผ่านอุตสาหกรรมบันเทิง กลับกันเราจะทำให้ต่างชาติที่ดูละครไทยหากินส้มตำ ต้มยำกุ้ง ต้มข่าไก่ ไข่เจียวหมูสับ ผัดหน่อไม้ น้ำพริกปลาทู หรือข้าวผัดกะเพราไข่ดาวได้บ้างหรือไม่? ทั้งที่บนโต๊ะอาหารในละครไทย เรายังมักจะเห็นแต่อาหารตะวันตก เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็แบรนด์ต่างชาติ ทำไมถึงไม่ใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบรนด์ไทย ลองดูของเกาหลีสิ เขากระดกโซจูกันเป็นว่าเล่น ไม่ว่าตัวละครจะรวยหรือจนก็ตาม

แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ยังเป็นเมนูฮิตในซีรีส์เกาหลีที่คนหลายชาติอยากกินตามเวลาที่เห็น แต่พอตัดกลับมาที่บ้านเรา บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกลายเป็นอาหารของคนถังแตก พอพูดว่ามื้อนี้จะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป จะต้องมีคำที่ตามมาว่า เงินเดือนไปไหนหมด ต้องกินบะหมี่ซองแล้วเหรอ ในขณะที่ในซีรีส์เกาหลี ไม่เห็นจะมีใครรู้สึกแบบนั้น ในเมื่อรามยอนคืออาหาร จะรวยจะจนก็กินได้หมด

ทั้งที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไทยนี่รสชาติดีเลยทีเดียว แถมเป็นอาหารที่ส่งออกต่างประเทศด้วย บะหมี่ซองรสคลาสสิกของบ้านเรา ชาวต่างชาติคิดว่ามันเป็นอาหารไทยไปแล้ว แต่คนไทยด้วยกันเองยังเหยียดว่าเป็นอาหารของคนจนอยู่เลย

นอกจากนี้ สตรีทฟู้ดของไทยก็โด่งดังระดับโลก แต่น้อยมากที่อุตสาหกรรมบันเทิงบ้านเราจะส่งเสริมสตรีทฟู้ดผ่านละคร ซีรีส์ ภาพยนตร์ ลูกชิ้นปิ้ง ลูกชิ้นทอดที่มีขายแทบจะริมทางทุกที่ ยังเพิ่งจะมาเป็นที่รู้จักเมื่อลิซ่าพูดถึงลูกชิ้นยืนกิน ในทางกลับกัน ลองคิดว่าถ้าลิซ่าไม่ใช่คนมีชื่อเสียง จะมีคนสนใจลูกชิ้นข้างทางเหล่านี้หรือไม่ ถ้าไม่ใช่คนเดินทางที่ดันหิวขึ้นมาแล้วแวะซื้อกิน มันก็จะเป็นแค่อาหารข้างทางที่ไม่ถูกหลักอนามัย และถ้าไม่ใช่ลิซ่าพูด ก็คงไม่มีใครอยากรู้อยากลองรสชาติลูกชิ้นข้างทางนี้เท่านี้หรอก ทั้งที่มันมีขายอยู่ทั่วไป มีขายมานานมากแล้ว

ที่เที่ยวไทย

อันที่จริง ประเทศไทยเป็นเมืองท่องเที่ยวอยู่แล้ว ติดอันดับประเทศที่คนต่างชาตินิยมมาท่องเที่ยวอันดับต้น ๆ ของโลก แต่สถานที่ท่องเที่ยวเด่น ๆ ของไทยอาจจะไม่ได้หลากหลายมากเท่าไรนัก ส่วนใหญ่จะเป็นทะเลภาคใต้ ภูเขาทางภาคเหนือ หรือชีวิตเมืองหลวงแบบกรุงเทพฯ คือสำหรับคนต่างชาติ เมืองท่องเที่ยวใหญ่ ๆ มีอยู่ไม่กี่ที่ แต่ถ้าเราใช้ประโยชน์จากการขายวัฒนธรรมด้านอื่น ๆ เข้ามาเพิ่มเติม ที่เที่ยวอื่น ๆ ที่เคยอยู่นอกสายตา อาจจะกลายเป็นที่นิยมขึ้นมา และเราอาจจะไปได้สวยกว่าที่เป็นอยู่ก็ได้

จากกรณีของเกาหลีใต้ สถานที่ท่องเที่ยวของเกาหลีใต้หลาย ๆ ที่กลายเป็นที่รู้จักหรือขึ้นชื่อ ก็เพราะมันเคยถูกขายผ่านซีรีส์ ภาพยนตร์ หรือเอ็มวีเพลง ขนาดที่มีคนเก็บเงินเพื่อจะได้ไปเที่ยวตามรอย ถ่ายรูปเช็กอิน แล้วติดแท็กชื่อซีรีส์ ชื่อภาพยนตร์เรื่องที่นำสถานที่นี้มาเป็นฉาก ในขณะที่ไทยเองอาจจะยังไปได้ไม่ถึงขั้นนั้น ที่พอจะมี ก็น่าจะเป็นการเที่ยวตามรอยละครบุพเพสันนิวาส ซึ่งเป็นแหล่งประวัติศาสตร์ เมืองโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา หรือถ้ำหลวงขุนน้ำนางนอน ที่มีคนอยากไปเที่ยวดูสักครั้ง จากเหตุทีมหมูป่า 13 คนติดถ้ำ แล้วมีการนำไปสร้างภาพยนตร์ระดับนานาชาติ

วัฒนธรรม

วัฒนธรรมหลาย ๆ อย่างที่คนไทยภูมิใจกันนักกันหนา โดยเฉพาะพวกงานศิลปะ ประเพณี วัฒนธรรม งานประณีตศิลป์ งานวรรณกรรม โขน หรืออะไรอีกหลาย ๆ อย่าง หากมีการวางแผนดำเนินการอย่างมีชั้นเชิง สิ่งเหล่านี้สามารถสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยได้มหาศาล แต่หลายสิ่งหลายอย่างเราเอามันไปวางไว้เป็นของสูง สูงจนแตะต้องไม่ได้ ก็เลยไม่มีใครอยากจะแตะต้อง และสักวันสิ่งเหล่านั้นก็อาจจค่อย ๆ ตายไป

ในขณะที่หลาย ๆ อย่างในสายตาคนไทยเอง ก็ไม่ได้รู้สึกชื่นชมวัฒนธรรมหรือความเชื่ออะไรบางอย่าง ว่ามันจะสามารถส่งออกได้ วัฒนธรรมคนเอเชียในหลายประเทศคล้ายกัน เช่น เกาหลีใต้กับไทย มีวัฒนธรรมเรื่องการนับถือความอาวุโสเหมือนกัน ที่สำคัญ เกาหลีจะค่อนข้างเคร่งเครียดมากเรื่องความสุภาพ เรื่องรุ่นพี่รุ่นน้อง ที่เคร่งมาก ๆ ก็ขนาดคนที่เกิดปีเดียวกัน คนอ่อนเดือนกว่ายังต้องเคารพคนที่แก่เดือนกว่าเหมือนแก่กว่ามากเลยด้วยซ้ำไป พอมาพูดถึงวัฒนธรรมนี้ในไทย กลายเป็นเรื่องที่หลายคนกลับต่อต้าน ซึ่งก็มีทั้งที่ต่อต้านแบบมีตรรกะและไร้ตรรกะนั่นเอง

นอกจากนั้น วัฒนธรรมท้องถิ่นของเกาหลีใต้ ยังถูกถ่ายทอดผ่านรายการบันเทิงด้วย อย่างรายการเรียลลิตี้ ยังมีการยกกองไปถ่ายทำถึงสถานที่จริง ทำให้คนดูได้สัมผัสและเรียนรู้วิถีชีวิตของคนเกาหลีที่ไม่ใช่สังคมเมืองอย่างแนบเนียน ก็ไม่แปลกหากสถานที่พื้นเมืองเหล่านี้จะมีคนอยากไปเที่ยวตามรอย

สำหรับคนที่เป็นติ่งเกาหลี ทราบดีว่าวัฒนธรรมของเกาหลีก็ไม่ได้น่าเชื่อชมไปเสียทุกอย่าง สภาพสังคมเกาหลีไม่ได้น่าอยู่เหมือนในซีรีส์ สังคมชายเป็นใหญ่ เบื้องหลังของผู้ชายเกาหลีไม่ได้แสนดีแบบที่ซีรีส์พยายามนำเสนอ สังคมความไม่เท่าเทียมทางเพศ การเหยียดผู้หญิง การรังเกียจกลุ่มคนที่มีความหลากหลายทางเพศ การบูลลี่ การแข่งขันที่สูงมาก จนทำให้เกาหลีใต้เป็นประเทศที่มีอัตราการฆ่าตัวตายสูงมากเช่นกัน รวมถึงความชาตินิยมจ้าของเกาหลีใต้ ทำให้มีคนเกาหลีจำนวนไม่น้อยที่ก็เหยียดเชื้อชาติอื่น ๆ เหมือนกัน

แต่วัฒนธรรมเกาหลีถูกนำเสนอในอีกรูปแบบ ซึ่งถูกแฝงมาอย่างแนบเนียน เขาพยายามทำให้มันดูไม่ยัดเยียด เป็นธรรมชาติ และเราเองก็รู้สึกชื่นชมได้ ซึ่งไม่ใช่ว่าไม่เห็นด้านมืดของวัฒนธรรมเขา แต่เขาจงใจทำให้เรามองเห็นด้านสว่างมากกว่า มีซีรีส์ที่ตีแผ่ด้านมืดจำนวนมาก แต่บทสรุปของเรื่องคือคนทำผิดก็ต้องรับผิด หรือบางเรื่องแม้จะจบแบบแก้ไขอะไรสังคมไม่ได้ แต่มันก็ทำให้เห็นถึงความพยายามที่จะตีแผ่เรื่องนี้จริง ๆ โดยไม่เสแสร้งหรือถูกปิดกั้น มันจึงดูเรียลมากในสายตาคนดู เขาจึงพยายามจะเผยแพร่วัฒนธรรมของตัวเองให้เป็นที่รู้จักจากตรงนี้

ฉะนั้น วัฒนธรรมไทยที่หลายคนภูมิใจกันนักหนา หากเอามันไปวางอยู่ในจุดที่แตะต้องไม่ได้ หรือแตะต้องแล้วจะกลายเป็นเรื่องไม่สมควร ไม่เหมาะสม ผิดนั่นผิดนี่ทุกอย่าง ก็จะไม่มีใครกล้าไปแตะ เพราะรำคาญดราม่าหรือขี้เกียจรับทัวร์ เมื่อคนรุ่นใหม่ไม่แตะ มันก็จะไม่มีการพัฒนา ไม่มีการสานต่อ แล้วเริ่มไม่มีใครรู้จัก เมื่อกลุ่มคนที่หวงแหนไว้จะให้มันอยู่แต่แบบเดิม ๆ สักวันที่ล้มหายตายจาก วัฒนธรรมเหล่านี้ก็ตายตามไปด้วย

ภาษาไทย

ปกติแล้ว ภาษาที่มีผู้ใช้แค่ประเทศเจ้าของภาษานั้น หากไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพื่อโอกาสในการประกอบอาชีพแล้ว ก็ไม่ได้มีคนต่างชาติสนใจที่จะเรียนเท่าไรนัก แต่ที่คนรุ่นใหม่หลาย ๆ คนหันไปเรียนภาษาเกาหลี ก็เพราะการแทรกซึมของวัฒนธรรมเกาหลีในทุกสิ่งอย่างนั่นเอง ที่ชัดเจนมากคือวัฒนธรรมติ่งเกาหลี และอุตสาหกรรมบันเทิงของเกาหลี คนเรียนภาษาเกาหลีเพื่อที่จะมาติ่ง หรือเพื่อที่จะได้ดูซีรีส์ให้รู้เรื่องโดยไม่ต้องรอซับไทยหรือพากย์ไทย

เพราะหลายคนมุด VPN เพื่อไปดูซีรีส์พร้อมกับทางเกาหลี เนื่องจากบางแพลตฟอร์มที่สตรีมซับไทยต้องใช้เวลาอย่างน้อย 1 คืน ถึงจะมีซับไทยให้ดู แต่ถ้ามุดไปดูแล้วได้ภาษาแล้ว ก็สามารถดูเข้าใจได้เลย บางคน สามารทำซับให้คนอื่นได้ดูได้ด้วย บางทีก็เพื่ออุดหนุนสินค้าต่าง ๆ ที่ไอดอลที่ชื่นชอบเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ สามารถอ่านรายละเอียดสินค้าได้เลย ไม่ต้องรอแปลเป็นภาษาอังกฤษหรือภาษาไทย

หากย้อนไปราว ๆ 15 ปีก่อน ช่วงที่ไอดอลเกาหลีเพิ่งเข้ามาตีตลาดในประเทศไทยแรก ๆ มีเด็กไทยสมัครใจเป็นติ่งกันหลายคน ทำให้สถานศึกษาหลาย ๆ แห่งถึงขั้นเปิดวิชาหรือแผนการเรียนใหม่เป็นภาษาเกาหลี ในสมัยนั้น หลายคนดูถูกดูแคลนภาษาเกาหลีว่าเรียนไปเพื่ออะไร ไม่เห็นจะได้ประโยชน์ เดี๋ยวก็ตกยุค ภาษาอื่นน่าเรียนกว่าตั้งเยอะ หางานง่ายด้วย แต่พอตัดภาพมาที่ปัจจุบัน จะเห็นได้เลยว่าคนที่ฝ่าคำสบประมาทเรื่องการเรียนภาษาเกาหลีในสมัยนั้น ทุกวันนี้ได้ใช้ประโยชน์มากแค่ไหน

แต่จะทำอย่างไรให้คนต่างชาติอยากเรียนภาษาไทยกันมากขึ้น ก็คงต้องหันไปขายไอดอล ความบันเทิง อาหาร หรือวัฒนธรรมของไทยให้ติดตลาดสากลเสียก่อน หากไทยเราทำได้เหมือนที่เกาหลีใต้ทำ ภาษาไทยก็จะเป็นที่นิยมตามมาได้เช่นกัน ไม่แน่ว่าอนาคตอาจจะมีคนเปิดเพจหรือรับสอนภาษาไทยให้ชาวต่างชาติมากกว่าที่มีอยู่ในปัจจุบันก็ได้