ครั้งหนึ่งที่ผ่านมาได้สักพัก (ไปเช็กมาเมื่อกี้ 3 ปีเห็นจะได้) ถ้ายังจำกันได้ เคยมีซีรีส์จีนเรื่อง Count Your Lucky Stars ที่บอกเล่าเรื่องราวสุดอลม่านที่เกิดขึ้นหลังจากที่พระเอกกับนางเอกจูจุ๊บกัน คร่าว ๆ ก็คือการจูบของพวกเขาส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์ “สลับดวง” โชคชะตาของพระเอก-นางเอกพลิกจากบนลงล่าง กลับซ้ายเป็นขวา เพราะคนดวงเฮงกลายเป็นคนดวงซวย และคนดวงซวยก็ดันกลายเป็นคนดวงเฮงซะงั้น เรื่องราวกลับตาลปัตรไปหมดเพียงเพราะจูบโดยอุบัติเหตุจูบเดียว!
จริง ๆ ก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่าหลังจากซีรีส์เรื่อง Count Your Lucky Stars มีซีรีส์เรื่องไหนอีกไหมที่มีพล็อตเรื่องแบบจูบเปลี่ยนชีวิตอีกหรือเปล่าทั้งเกาหลี-จีน-ไทย เพราะชีวิตต้องดูซีรีส์ค่อนข้างเยอะ หลายเรื่องที่ดูแล้วก็เทไป มันก็เลยลืม ๆ เลือน ๆ ไปเยอะ อย่างไรก็ดี ตอนนี้มีซีรีส์เกาหลีที่เอาพล็อตจูบเปลี่ยนชีวิตกลับมาเล่นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่จูบสลับดวง การจูบไม่ได้สลับคนดวงเฮงให้กลายเป็นดวงซวย หรือสลับคนดวงซวยให้กลายเป็นดวงเฮง เพราะซีรีส์เรื่องนี้จูบกันแล้วมีแค่คนซวยเท่านั้น แล้วคนดวงซวยที่ว่า หวยก็ไปออกที่นางเอกของเรานั่นเองจ้า!
A Good Day to Be a Dog เป็นซีรีส์ที่ดัดแปลงจากเว็บตูนชื่อเดียวกัน (ซึ่งตอนนี้อยากได้สปอยล์จากใครสักคนที่เคยอ่านเว็บตูน ถ้ามีคนอยากจะอนุเคราะห์ก็จะยินดีมาก) ว่าด้วยเรื่องราวของครูสาวที่สอนวิชาภาษาเกาหลีในโรงเรียนมัธยมคนหนึ่งที่เกิดมาในครอบครัวต้องคำสาป ส่วนใครเป็นคนสาป แล้วสาปทำไม คำตอบน่าจะต้องไปค้นหาในช่วงอดีตชาติของตัวละครที่มีการตัดสลับไปมา โดยคำสาปสุดน่ากลัวที่ทุกคนในครอบครัวของเธอต้องเผชิญมาไม่รู้กี่ชั่วอายุคนก็คือ “หากจูบกับเพศตรงข้าม จะต้องกลายร่างเป็นหมา” ใช่! จูบกับเพศตรงข้ามแล้วต้องกลายเป็นหมา นี่จึงเป็น “จูบเปลี่ยนชีวิต” ของนางเอก ที่ถ้าไปจูบกับผู้ชายปุ๊บก็จะซวยกลายร่างเป็นหมานั่นเอง
ดูเหมือนว่าทุกคนในครอบครัวนี้ นางเอกจะเป็นคนที่ระวังตัวที่สุดแล้ว เธอใช้ชีวิตมา 28 ปีโดยที่ไม่เคยจูบกับผู้ชายที่ไหนเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่เธอคบเป็นแฟน เธอจูบใครไม่ได้ เพราะเธอรู้ดีว่าปลายทางที่ซวยที่สุดหากคำสาปนี้ไม่ถูกแก้จะเป็นยังไง เธอจึงพยายามหลีกเลี่ยงที่จะจูบ ผลก็คือความรักของเธอมีอันต้องจบลงจากการที่เธอปฏิเสธจูบ (และบางครั้งเธอก็สร้างเรื่องทิ้งไว้ด้วย) โดยที่ไม่มีใครเคยรู้เลยว่าทำไมเธอจึงไม่ยอมจูบ แต่แล้ววันซวยก็มาถึง เมื่อฤทธิ์เหล้าทำให้เธอไม่สามารถเก็บงำความในใจที่มีต่อครูหนุ่มที่สอนวิชาประวัติศาสตร์ได้อีกต่อไป เธอสารภาพรักและจูบเขา แต่กลายเป็นว่าผู้ชายที่เธอจูบด้วยคือครูคณิตศาสตร์ และชายหนุ่มผู้นี้ดันกลัวหมามาก!
ซึ่งเงื่อนไขของการกลายร่างเป็นหมาของนางเอกมีดังนี้ คือ เมื่อจูบเพศตรงข้าม เธอจะกลายร่างเป็นหมาภายใน 1 นาที โดยเธอจะกลายร่างเป็นหมาทุกคืนตั้งแต่เที่ยงคืนถึง 6 โมงเช้า วิธีแก้คำสาป เธอจะต้องจูบกับคนเดิมที่เธอจูบแล้วกลายร่างอีกครั้งในขณะที่เธออยู่ในร่างหมา และถ้าคำสาปไม่ถูกแก้ภายใน 100 วัน เธอจะกลายเป็นหมาไปตลอดชีวิต! ซึ่งเธอรู้ดีว่าการเป็นหมาตลอดชีวิตไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่ผู้ชายที่เธอไปจูบเขา เขาดันกลัวหมามากจนไม่กล้าเข้าใกล้ ลำพังที่ว่าจู่ ๆ ใครมันจะไปจูบกับหมาก็ยากแล้ว เงื่อนไขความกลัวหมาของพระเอกยิ่งทำให้เรื่องมันยากขึ้นไปอีกที่เธอจะแก้คำสาปให้ได้ในทันทีทันใด
ยังไงทุกคนก็มีเรื่องราวของตัวเอง แล้วก็มีความลับอย่างหนึ่งที่เก็บไว้ในใจ
น่าเห็นใจปมของทั้งพระเอกและนางเอกเลยล่ะนะ คนหนึ่งตกเป็นเหยื่อของความรุนแรงและการบูลลี่ในโรงเรียน ในเหตุการณ์ที่กำลังโดนรุมอยู่ น่าจะมีหมาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยในตอนใดตอนหนึ่ง จนทำให้กลายเป็นคนกลัวหมาจนขึ้นสมองไปเลย จะบอกใครก็ไม่ได้ถึงอดีตของตัวเอง และไหนจะเรื่องที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังจะกลัวหมาที่ต้องเก็บไว้เป็นความลับ ใครรู้เข้าก็จะโดนค่อนขอดว่าเป็นพวกอ่อนแอ กลัวแม้กระทั่งหมาตัวเล็ก ๆ อีก ก็เลยได้แต่ปกป้องตัวเองจากสิ่งที่กลัว คอยหนีหมาวนไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้โดนจับได้
ส่วนอีกคนก็ดันได้รับมรดกการถูกสาปแช่งมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ ซึ่งต้นเรื่องที่ทำให้คนทั้งตระกูลโดนสาปยกทีมก็น่าจะเป็นตัวเธอในอดีตด้วยนั่นแหละ ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ใครเขาเจ็บช้ำน้ำใจถึงได้ถูกสาปให้เป็นหมาเมื่อจูบกับเพศตรงข้าม (อ้อนวอนอยากได้สปอยล์) นี่ก็ต้องเก็บเป็นความลับบอกใครไม่ได้หรือให้ใครรู้ไม่ได้อีกเหมือนกัน เพราะคำสาปนางเอกเนี่ย เอาเข้าจริงมันเป็นเรื่องบ้าบอยิ่งกว่าการที่พระเอกกลัวหมาอีก ก็นะบอกใครใครเขาจะเชื่อล่ะว่าจูบคนแล้วจะกลายร่างเป็นหมา ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตา หรือต่อให้เห็นด้วยตา คนที่ไม่เข้าใจจะมองเธอเป็นพวกตัวประหลาดแค่ไหน
ทั้งพระเอกและนางเอกที่มีเรื่องราวของตัวเองที่เก็บเป็นความลับบอกใครไม่ได้ เชื่อว่าสุดท้ายพวกเขาจะค่อย ๆ ปลอบประโลมและเยียวยาใจของกันและกันได้ในที่สุด แม้ว่านางเอกที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าต้องทำให้พระเอกหายกลัวหมา ก็เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องต้องคำสาปและติดอยู่ในร่างหมาไปจนตาย ช่วยพระเอกเพราะหวังผล แต่เชื่อเถอะว่าถ้าความรักมันเกิดขึ้นมาแล้ว คนแบบพระเอกที่คอยมองนางเอกมาตลอดตั้งแต่ต้น คงไม่ใจร้ายใจดำกับนางเอกได้ลงคอถึงกับไม่ช่วยหรอกจริงไหม
การสั่งสอนเด็ก ๆ เป็นหน้าที่ของครูและของพ่อแม่ด้วยค่ะ
ไม่รู้ว่าจะขอมากเกินไปไหม แต่ถ้าเป็นไปได้ ขอไม่เจอกับแก๊งเด็กสูบบุหรี่ขี้บูลลี่คนอื่นนี่อีกได้ไหมอะ อาจจะยากแหละ เพราะเหมือนว่าเด็กแก๊งนี้จะเป็นอริเก่ากับหลานชายพระเอก คือน้องเขาอาจจะสวมบทบาทได้ดีมากแหละ เล่นเป็นเด็กไม่ดีได้โคตรเชื่อว่าเป็นเด็กไม่ดี พาลทำให้เราไม่ถูกชะตากับทั้งแก๊งเลย แล้วนังตัวแม่นี่ยิ่งแล้วใหญ่ ทำมาเป็นด่าลูกหลานคนอื่นว่าไม่มีพ่อแม่คอยอบรมสั่งสอน แต่กับลูกชายตัวเองนี่สั่งสอนกันมาดีนักแหละ ประคบประหงมลูกตัวเองเป็นเด็กน้อยผู้ถูกรังแก ทั้งที่ลูกตัวเองที่แหละหัวโจกเลย
แต่ก็สะใจมากที่นังตัวแม่โดนนางเอกย้อนกลับไปด้วยคำพูดสวย ๆ ที่สมกับเป็นแม่พิมพ์ของชาติ ว่าการอบรมสั่งสอนเด็ก ๆ มันเป็นหน้าที่ของครูก็จริง แต่อย่าโยนทุกภาระมาให้ครู เพราะมันเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ต่างหากที่ควรจะเป็นคนปูพื้นฐานความเป็นคนให้กับลูกตัวเอง สันดานและอุปนิสัยของคนทุกคน มันเริ่มต้นมาจากที่บ้านค่ะคุณแม่! และปกติแล้ว ลูกไม้มันก็หล่นไม่ค่อยไกลต้นเท่าไร ลูกเป็นคนยังไง มันก็ฟ้องไปที่ตัวพ่อแม่ได้หมดแหละว่าน่าจะตั้งต้นมาจากคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ ฉะนั้น ลูกเต้าของตัวเองก็ช่วยเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนให้ได้ดีก่อน ก่อนที่จะไปคาดหวังให้คนนอกอย่างครูมาช่วยสั่งสอนให้
ทุกวันนี้ พ่อแม่หลายคนเลยนะที่เป็นพ่อแม่ที่ “ไม่พร้อม” จะมีลูก ไม่พร้อมในทีนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของการตั้งครรภ์ไม่พร้อม แต่มันคือความที่ตัวเองก็ยังไม่ค่อยจะเป็นผู้เป็นคน ยังแยกแยะถูกผิด แยกแยะเหมาะสมไม่เหมาะสมไม่ออกเลยด้วยซ้ำไป แล้วก็ดันมีลูกขึ้นมาอีก เลยไม่มีศักยภาพที่จะอบรมสั่งสอนลูกให้เป็นผู้เป็นคนเช่นกัน กลายเป็นวัฏจักรวนเวียนกันไปยันรุ่นลูกของลูก ลูกของหลานไม่จบสิ้น ยิ่งพอเด็มันเข้าโรงเรียน ไปเจอกับเพื่อนฝูงที่ไม่ดีอีกมันก็ยิ่งไปกันใหญ่ การจะโยนหน้าที่การอบรมสั่งสอนและดูแลเด็กมาให้ครูคนเดียวมันก็คงไม่ใช่ ดูเหมือนว่าพวกพ่อแม่รังแกฉันเนี่ย มีกันทั่วโลกเลยสินะ
ผู้ใหญ่กลัวหมาไม่ได้เหรอ
หลังจากที่ได้ยินนางเอกพึมพำประเด็นนี้ขึ้นมาต่อหน้าคนที่ชอบแสดงความสงสัยในความกลัวของคนอื่น บอกเลยว่าอยากจะเข้าไปขอจับมือนางเขย่า ๆ สักสิบรอบ แล้วมันฮาตรงที่เป็นคำพูดของคนที่กลายร่างเป็นหมาในทุกคืนด้วยนะ 555 แต่กลายเป็นว่าตอนนี้นางเป็นคนที่เข้าใจพระเอกเรื่องกลัวหมามากที่สุดแล้ว คนมันจะกลัวน่ะนะ มันไม่ได้มีกฎเกณฑ์เรื่องอายุหรอกว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วต้องห้ามกลัวหมาซะหน่อย ยิ่งถ้ากลัวมาตั้งแต่เด็ก โตมาก็ยังกลัว มันก็กลัวไปได้ตลอดชีวิตนั่นแหละ แล้วในกรณีของพระเอก มีใบ้ ๆ มาว่าน้องหมาเข้ามาเกี่ยวข้องตอนที่พระเอกโดนรังแกสมัยเรียน จะกลัวคงไม่แปลก เพราะเรื่องบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ในจิตใจ มันไม่ได้รักษากันได้ง่าย ๆ
นี่ก็เป็นคนหนึ่งที่กลัวหมาเหมือนกัน แต่ไม่ได้อาการหนักเท่าพระเอก ที่แค่เห็นหมาอยู่ไกล ๆ ก็ต้องรีบเผ่นหนีไปอย่างกะใช้ผ้าคลุมล่องหนโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สักนิด เป็นความกลัวในระดับที่เข้าใกล้ได้แบบมีระยะปลอดภัย ถ้าหมาไม่เห่า แล้วก็ไม่ได้แสดงทีท่าที่จะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม สามารถเดินผ่านในระยะประชิดได้ (แต่ก็จะระแวงอยู่ดีว่ามันจะกระดกหัวขึ้นมางับขาฉันไหม) แต่ถ้าไม่จำเป็นจะเว้นระยะห่างพอสมควร ถ้ามีหมานอนขวางบนฟุตบาทถนน นี่จะยอมลงไปเดินที่ถนนแทน เพราะมีคติประจำใจว่า ยอมโดนรถชนตายดีกว่าโดนหมากัดตาย!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สงสัยมานานมาก คือการที่เราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดเริ่มต้นของการไม่ถูกโฉลกกับหมาเนี่ยมันเริ่มมาจากเหตุการณ์ไหน เท่าที่จำได้ตอนเด็ก ๆ ก็ไม่เคยโดนหมากัดซะหน่อย แต่ดันรู้สึกกลัวหมาทุกตัวบนโลกนี้ แม้แต่หมาตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ ก็กลัว จริง ๆ ก็เห็นว่ามันก็น่ารักแหละแต่ก็กลัวด้วยไง ถึงพอโตมาจะรู้สึกกลัวน้อยลงตรงที่พอจะเข้าใกล้หมาได้ แต่ก็จะรักษาระยะห่างไว้ อาการแบบนี้คิดว่าก็คงกลัวไปยันแก่ยันเฒ่านั่นแหละ
กลับไปที่คำพูดของนางเอกที่สวนกลับครูคนนั้นไปว่า “เป็นผู้ใหญ่แล้วกลัวหมาไม่ได้เหรอ” มันแสดงให้เห็นชัดเจนเลยนะว่าโลกเราเกลื่อนไปด้วยคนที่มองเรื่องของความกลัวของคนอื่นเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ เท่านั้น แล้วคนประเภทนี้เจอได้ในชีวิตประจำวันทั่วไปนี่แหละ การตัดสินคนอื่นจากไม้บรรทัดของตัวเอง ไม่ได้รู้จักเขาดี ไม่ได้รู้ว่าเขาเจอเรื่องเลวร้ายอะไรมา ในเมื่อตัวเองไม่กลัว มันก็เลยกลายเป็นเรื่องขำ ๆ เรื่องตลกที่เห็นว่าคนอื่นกลัว แต่คนที่เขากลัวจริงจังเขาไม่ได้รู้สึกตลกด้วย ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากกลัวอะไรแบบนี้หรอก นี่ก็เจอบ่อยมากคนที่ชอบถามว่าจะไปกลัวมันทำไม มันไม่ทำอะไรหรอก เคยสวนกลับไปหลายทีแล้วเหมือนกัน ว่าถ้ามันจะกัดมันจะบอกล่วงหน้าหรือเปล่าล่ะ?
A Good Day to Be a Dog เป็นซีรีส์อีกเรื่องที่ดูได้สบาย ๆ ได้ในช่วงนี้ มันมีความน่ารักนุบนิบ ใครชอบซีรีส์ผู้ชายหล่อต้องไม่พลาด ชาอึนอูไม่ทำให้ผิดหวัง ส่วนอีฮยอนอูก็คือหนึ่งในรักแรกฝั่งเกาหลีของนี่เหมือนกัน โดยเฉพาะน้องหมาที่เป็นนางเอกอีกร่างหนึ่ง เห็นตอนพัคกยูยองอุ้มตอนงานแถลงข่าวซีรีส์แล้วหน้าตาคล้ายกันอยู่นะ 555 และค่อนข้างมั่นใจได้ว่าน่าจะจบแบบไม่ปวดตับเท่าไร
ส่วนปมหลัก ๆ นี่มองว่าพอจะเดาได้ว่ามันจะจบยังไง แต่รายละเอียดต่าง ๆ ถือว่าเล่าได้น่าลุ้นดีว่าเรื่องราวมันเป็นไปมายังไง ทำไมครอบครัวนางเอกต้องถูกสาปด้วย ที่สำคัญคือพระรองเป็นใคร ทำไมหลัง ๆ มาทำตัวน่าสงสัยเก่งเหลือเกิน (ยังคงอยากได้สปอยล์เรื่องจากเว็บตูน) ก็มาดูกันว่านางเอกจะเปลี่ยนความซวยที่เป็นคำสาปรับตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ให้กลายเป็นวันดี ๆ ที่กลายเป็นน้องหมาได้ยังไง ถ้าพระเอกคือตัวจริง มันก็น่าจะเป็นวันที่ดีได้อยู่นะ แต่ก่อนจะเป็นวันดี ๆ ก็ต้องผ่านอุปสรรคความยากลำบากไปก่อน 🐶
