ชีวิตของผู้เขียนผ่านการไว้ทุกข์ด้วยการใส่ชุดดำหนึ่งปีมาสองรอบ รอบแรกเมื่อผู้เป็นบิดามาจากไปแบบกะทันหัน หลังจากนั้นอีกสามปีมารดาในวัย 51 ปีก็มาจากไปแบบกะทันหันเช่นกัน ทำให้ผู้เขียนตั้งใจไว้ทุกข์ให้กับผู้ให้กำเนิดเป็นเวลาหนึ่งปีเต็มและเมื่อถึงเวลาออกทุกข์นั้นผู้เขียนก็ต้องทำใจอีกพักใหญ่กว่าจะกลับมาใส่ชุดที่มีสีสันได้
จนกระทั่ง 13 ตุลาคมปี 2559 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จสวรรคต ทำให้ผู้เขียนได้มีโอกาสตั้งใจอีกครั้งที่ในการใส่ชุดดำเพื่อถวายความอาลัย ให้ครบหนึ่งปีให้ได้ เป็นความตั้งใจเงียบๆที่น่าจะตรงกับคนไทยเกือบทั้งประเทศ และเป็นความตั้งใจในช่วงเวลาที่หลายคนไม่ทันเตรียมตัว และอาจไม่คาดคิดว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้
สำหรับผู้เขียนเองแล้ว เคยได้แต่อ่านจากหนังสือบ้าง หรือ นวนิยายบ้างเมื่อถึงกาลสวรรคตของพระมหากษัตริย์ หนังสือทุกเล่มบรรยายคล้ายกันว่า บ้านเมืองจะกลายเป็นสีดำทึม เพราะผู้คนต่างน้อมถวายความอาลัยด้วยการใส่ชุดสีดำ หันไปทางไหนก็เห็นแต่ความเศร้าหมอง
ดังเช่นที่ในหนังสือเรื่องสีแผ่นดินที่อธิบายถึงเหตุการณ์เมื่อสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงเสด็จสวรรคตในวันที่ 23 ตุลาคม รวมไปถึงกาลต่อมาในแผ่นดินรัชกาลที่ 6 ภาพที่ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช ประพันธ์ไว้ในเรื่องสี่แผ่นดินนั้น บรรยายถึงผู้คนที่ต่างเดินร้องไห้กันตามถนนหนทาง ใส่เสื้อผ้าไว้ทุกข์กันจนครบปี มองไปทางไหนก็มีแต่สีดำ ตอนที่อ่านหนังสือนั้นก็ได้แต่นึกภาพตาม และไม่เคยคาดคิดว่าวันหนึ่งตนเองต้องประสบพบเจอกับเหตุการณ์เช่นเดียวกับในหนังสือที่เคยอ่านมา
การใส่ชุดดำให้ครบปีนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพราะความที่แต่ละคนไม่ได้เตรียมตัวกันมาก่อน เสื้อผ้าสีดำขาดตลาดพักใหญ่ ต้องใช้เวลาร่วมเดือนจึงกลับมามีเสื้อผ้าสีดำให้ได้ซื้อหากัน นอกจากนี้แล้วการใส่ชุดดำให้ครบปี จะต้องต่อสู้กับนิสัยพื้นฐานของมนุษย์ล้วนๆ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องดังกล่าวไม่เกินความพยายามของคน เพราะในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นจะได้เห็นว่า หลายคน มีวิธีการดัดแปลงเสื้อผ้าสีดำให้มีความสวยงามมากยิ่งขึ้น หรือใช้ได้สะดวกขึ้น
แม้ทางรัฐบาลให้คนไทยสามารถแต่งกายตามปกติได้หลังของความร่วมมือเป็นเวลาสามเดือนให้แต่งดำเพื่อถวายความอาลัย แต่ก็ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ตั้งใจจะใส่ชุดดำเพื่อถวายความอาลัยต่อเนื่องให้ครบปี และมีคนจำนวนมากที่ทำได้สำเร็จ
ถึงตอนนี้ความเคยชินของผู้เขียนที่ใส่เสื้อผ้าสีดำมาจนครบหนึ่งปี นั้นกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน ในขณะที่ส่วนลึกของตนเองนั้นรู้สึกว่าพระองค์ยังไม่ได้ไปไหน ยังคงอยู่กับประชาชนหากจะให้รีบเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่มีสีสัน ก็คงไม่ได้ง่ายนัก แล้วก็ให้นึกถึง เมื่อครั้งไว้ทุกข์ให้กับพ่อแม่ พอจะออกทุกข์ก็รู้สึกใจหาย ยังคงรั้งรอการใส่เสื้อผ้าหลากสีอยู่นานหลายเดือน
เช่นเดียวกับในเวลานี้ ยิ่งใกล้วันที่ 26 ตุลาคม 2560 เข้าไปเท่าไร ก็เริ่มรู้สึกอยากจะรั้งรอไม่เปลี่ยนชุดสีดำให้เป็นเสื้อผ้าที่มีสีสันเหมือนเดิม และเชื่อว่าจากนี้คงใช้เวลาอีกสักพัก กว่าที่หัวใจของทุกคนจะกลับมาเป็นปกติได้
ขอบคุณแรงบันดาลใจจากข้อความในทวิตเตอร์ของ @iwhale ที่ทำให้เขียนคอลัมน์เรื่องนี้
