ถ้ายังจำกันได้เมื่อช่วงต้นเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ได้แนะนำหนังสือคุณผู้อ่านไปหนึ่งเล่ม ที่มีชื่อว่า “ทุกอย่างทิ้งมันไปให้หมด” อันเป็นแนวคิดของนักเขียนญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า “นากาโนะ โยชิฮิสะ” หนังสือที่มีเนื้อหาเพื่อให้คุณได้ปลดปล่อยจากพันธนาการจากความคิด ความกังวลใจกับสิ่งที่เกิดไปแล้วและสิ่งที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น ให้หันกลับมาอยู่กับปัจจุบัน และปล่อยให้เรื่องทุกอย่างดำเนินไป
หนังสือเล่มนี้ยังได้เขียนถึง “ความทรงจำ” ที่หลายคนมักจะหลงวนเวียนอยู่กับความทรงจำที่ดีในอดีต ซึ่งในความเป็นจริงเมื่อวันเวลาหมุนผ่าน ความทรงจำเหล่านั้นคือเรื่องที่ผ่านไปแล้วและไม่ย้อนกลับมาอีก แต่หลายคนมักจะติดภาพความทรงจำในอดีต จนทำให้คิดว่าทุกอย่างยังคงเดิม
เหมือนกับหลายคนที่ชอบไปงานเลี้ยงรุ่น เพื่อระลึกถึงความทรงจำในอดีต ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว แต่ละคนที่เติบโตขึ้นมีมุมมองชีวิตที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง การกลับไปงานเลี้ยงรุ่นสำหรับหลายคนจึงกลายเป็นการไปหาคอนเน็กชัน บางคนไปเพื่อแสดงความสำเร็จให้คนอื่นดู หรือบางคนไปเพราะคิดว่าคนในอดีตจะยังคงดีเหมือนในวันวาน แต่เมื่อได้พบกัน คุณกลับเห็นว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนในวัยเรียนได้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว ดังนั้น อย่างได้ติดอยู่ในวังวนของความทรงจำ และเดินไปข้างหน้าจะดีกว่า
ความทรงจำที่ดีมีเอาไว้นึกถึงแต่ไม่ลุ่มหลง ส่วนความทรงจำที่ไม่ได้เก็บเอาไว้ เป็นบทเรียนให้เราไม่ทำผิดซ้ำอีกครั้ง เหมือนกับ จอร์จ โฟร์แมน เก็บเอาภาพที่เขาพ่ายแพ้อย่างยับเยินให้กับโมฮัมหมัด อาลี ในการชกเพื่อป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก WBA และ WBC รุ่นเฮฟวีเวท ความทรงจำที่เกิดขึ้นเพราะ “อาลี” วางแผนการชกแบบ “Rope a dope” ที่อาลีใช้การพิงเชือกเพื่อหลบหมัดของโฟร์แมน จนทำให้นักชกหมัดหนักอย่างโฟร์แมนหมดแรง เปิดโอกาสให้โมฮัมหมัด อาลี ปล่อยหมัดจนทำให้โฟร์แมนถูกนับ 8 และกรรมการยุติการชก
ภาพที่โมฮัมหมัด อาลี ยืนดูจอร์จ โฟร์แมน ล้มไม่เป็นท่าบนเวทีชิงแชมป์โลกในปี 1974 ถูกพิมพ์ออกมาจำหน่ายเป็นจำนวนมาก และทุกวันนี้ในหลายค่ายมวยยังคงมีติดเอาไว้ด้วยจุดประสงค์แตกต่างกัน แต่สำหรับจอร์จ โฟร์แมน ผู้ล่วงลับ (เสียชีวิตมีนาคม 2568) เขาเก็บภาพความทรงจำอันเจ็บปวดนี้เอาไว้ที่บ้าน เพื่อเตือนตนเองว่าในวันที่ประมาทและพ่ายแพ้นั้นเจ็บปวดเช่นไร และต้องทำอย่างไรเพื่อให้กลับคืนมาสู่เส้นทางนักมวยอาชีพอีกครั้ง
เรื่องราวของจอร์จ โฟร์แมน ทำให้เห็นว่าความทรงจำที่ดีเปรียบเสมือนน้ำตาล ทำให้คุณเสพติด และหลงอยู่ในวังวนความคิดของตนเอง ขณะที่ความทรงจำจากความพ่ายแพ้นั้น เปรียบเสมือนวัคซีนที่ป้องกันไม่ให้เราผิดพลาดเหมือนดังเช่นในอดีต และทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
เมื่อโยงไปหาแนวคิดของ “นากาโนะ โยชิฮิสะ” ในหนังสือ “ทุกอย่างทิ้งมันไปให้หมด” จะเห็นว่าการเลือกเก็บความทรงจำที่ทำให้คุณกลายเป็นคนที่ดีขึ้นนั้น ไม่ต่างอะไรไปจากการจัดเก็บข้อมูลบน iCloud ของเราอย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพราะท้ายที่สุด จะสุขหรือทุกข์ คุณเลือกเองได้ค่ะ
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้า
