“กลับไม่ได้ไปไม่ถึง” เห็นประโยคนี้แล้วนึกถึงเพลงพี่เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ กันเลยทีเดียวแต่เรื่องที่จะชวนคุยวันนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเพลงพี่เบิร์ด เลยค่ะ แต่หมายถึงการเดินทางในชีวิตคนเรา ที่บางครั้งวนเวียนอยู่ในจุดที่เรียกว่า “กลับไม่ได้ไปไม่ถึง” แล้วก็หลงทางอยู่อย่างนั้นจนสุดท้ายก็ถดท้อ และถอดใจ
ที่ชวนคุณผู้อ่านคุยเรื่องนี้เพราะสังคมทุกวันนี้เต็มไปด้วยนักฝัน แต่ละคนที่จุดหมายที่ยิ่งใหญ่ มีความต้องการเป็น “Somebody” (คนพิเศษ) สูง หากมีน้อยครั้งที่จะได้เดินสวนกับคนที่ฝันเล็ก และพึงพอใจอยู่กับคำว่า Ordinary (คนสามัญ)
แน่นอนว่าถ้านักฝันทั้งหลายที่ต้องการเป็น “คนพิเศษ” เขาหรือเธอเหล่านั้นก็ต้องมีความสามารถพิเศษติดตัวมาด้วย ตรงนี้ต้องทำความเข้าใจกันก่อนว่า “หน้าตาดี” ไม่ได้ถือว่าเป็นคนพิเศษ ที่มีความสามารถพิเศษได้เพราะท้ายที่สุดแล้วคุณก็ต้องแสดงสิ่งที่อยู่ในตัวคุณออกมาไม่ใช่แค่เปลือกภายนอก
“คนพิเศษ” หลายคนประสบความสำเร็จ และชีวิตเต็มไปด้วยชื่อเสียงและเงินทอง ส่วนคนที่ไปไม่ถึงก็กลับไปใช้ชีวิตสามัญต่อไป แต่จะมีคนอีกกลุ่มที่อยู่ตรงกลาง คือคนที่อยู่ในจุด กลับไปไม่ได้ ไปไม่ถึง มีความสามารถเหนือกว่า กลุ่มสามัญเล็กน้อย แต่ไปไม่ถึงกลุ่มที่เรียกว่าระดับพรสวรรค์
ปัญหาของคนกลุ่มนี้คือ ไม่อยากไปยูเทิร์นชีวิตกลับไปเป็นคนสามัญ แต่ในเวลาเดียวกัน ก็เป็นน้ำเต็มแก้วที่ไม่พัฒนาตนเอง หรือความสามารถไม่ถึงแต่ถูกฝังความคิดใมาว่าเป็นคนที่มีความสามารถสูง ซึ่งชุดความคิดดังกล่าวส่วนใหญ่มาจากคนรอบข้างหรือครอบครัวที่สร้างให้เขาเป็นคนเช่นนั้น
คนในกลุ่มนี้มีอยู่ในทุกวงการ ไม่จำกัดแค่วงการสื่อหรือวงการบันเทิง เพียงแต่วิธีการที่พวกเขาจะดิ้นรนเพื่อรักษาพื้นที่นั้นก็แตกต่างกันไป บางคนใช้วิธีคอยติดตามเจ้านายอย่างใกล้ชิด บางคนใช้วิธีคอยลอกงานผู้อื่นแล้วเอามาเป็นของตน บางคนสร้างภาพความน่าเชื่อถือแต่เมื่อลงมือจริงกลับไม่สามารถปฎิบัติได้ และ ในอีกหลายๆวิธีที่เราจะได้เห็นคนในกลุ่มนี้ ดิ้นรน ไม่ใช่แค่เพื่อให้คนอื่นยอมรับ แต่ส่วนหนึ่งก็เพื่อลบปมในใจที่ไม่สามารถยอมรับได้ว่า ตนเองไม่ใช่คนใน “กลุ่มพิเศษ”
ผู้เขียนเองเชื่อว่าคุณผู้อ่านก็จะต้องเจอกับคนกลุ่มนี้ ไม่ได้น้อยไปกว่าผู้เขียนเลย และเมื่อได้เจอคนในกลุ่มนี้ สิ่งที่ผู้เขียนทำเสมอคือ “ปล่อยให้เขาแสดงความต้องการ และ ดิ้นรนที่จะเป็นคนพิเศษให้จนสุดกำลัง” นับเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด และจะทำให้คนเหล่านี้ได้พบความจริงได้เร็วที่สุด
จากนั้นเมื่อคนพวกนี้ ยอมรับแล้วว่าความสามารถที่แท้จริงของตนเองนั้นไม่เพียงพอต่อการปีนยอดเขาสูง เราจึงจะยื่นมือเข้าไปช่วย และชี้ทางให้ว่าที่กลับรถชีวิตนั้นอยู่ตรงไหนก่อนจะกระซิบเบาๆบอกว่า “ชีวิตแบบคนสามัญนั้นมีความสุขตรงที่ เราไม่ต้องหลอกตัวเอง และ อยู่โดยที่เดินเชิดหน้าได้เช่นกัน”
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าค่ะ
