เวลามีคนถามว่าเป็นคนเสพติดการใช้โทรศัพท์ไหม ผู้เขียนมักจะตอบโดยไม่ต้องคิดว่า “ไม่” แล้ววันหนึ่งเมื่อมีโอกาสได้อ่านบทความจาก Forbes ที่พูดถึงการลืมโทรศัพท์ไว้ในรถของญาติ และต้องใช้ชีวิตตลอดวันนั้นโดยไม่มีโทรศัพท์ มันทำให้คนที่เขียนบทความดังกล่าวรู้สึกได้ว่าตนเองนั้นเสพติดการใช้โทรศัพท์เพียงใด
อ่านแล้วก็ให้เกิดความท้าทาย เพราะผู้เขียนเองเป็นคนที่ใช้โทรศัพท์ติดต่องาน ทั้งภายในประเทศ และ ต่างประเทศใช้ Application หลายตัวในการสร้างความสะดวกให้กับชีวิตประจำวัน แต่หลังๆก็เริ่มรู้สึกเบื่อที่ชีวิตต้องอยู่แต่หน้าจอซ้ำไปซ้ำมา พอมาอ่านบทความที่กล่าวถึงในข้างต้น เลยตัดสินใจขอปิดโทรศัพท์สักหนึ่งวัน และเลือกให้เป็นวันจันทร์ด้วย
ชั่วโมงแรกหลังจากปิดโทรศัพท์ สิ่งแรกที่เจอเลยคือฟังเพลงจากวิทยุ จากที่ปกติจะใช้วิธีการลิงค์บลูธูท แล้วฟังเพลงจาก Playlist ในโทรศัพท์ตัวเอง ไม่เป็นไร เรื่องนี้เราพอกล้อมแกล้มให้ผ่านไปได้ พอมานั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา บรรดา โลกโซเชียล ที่ถูกปิดไปหลังจากเปิดโทรศัพท์ก็ถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เริ่มได้รับข่าวสารจากโลกภายนอกบ้าง
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผู้เขียนต้องเข้าประชุม ซึ่งวันจันทร์เป็นวันที่ต้องประชุมยาวเหยียดตั้งแต่ 11 โมงเช้าไปจนถึง บ่ายสามโมงเย็น ก่อนจะออกไปกินข้าว และ กลับมานั่งประชุมเพื่อคุยเรื่องรายการกันต่อ ตลอดระยะเวลากว่า 6 ชั่วโมงกลายเป็นว่าผู้เขียนไปไม่ต้องรับรู้เลยว่าโลกภายนอก กำลังดำเนินไปทางไหน และ มีใครต้องการติดต่อมาถึงเราบ้าง
เมื่อถึงช่วงเย็นที่ผู้เขียนเลือกไปออกกำลังกาย ทำให้การห่างจากโทรศัพท์ของตนเอง เพิ่มเป็น 8 ชั่วโมง เมื่อถึงเวลากลางคืน ความรู้สึกอยากจะเปิดโทรศัพท์มีมากขึ้น เมื่อผู้เขียนต้องการ เปิดทวิตเตอร์ เพื่อ “ไถไทม์ไลน์” ดูว่าวันนี้มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ทำเป็นประจำทุกคืน และเมื่อไม่มีโทรศัพท์ให้ “ไถไทม์ไลน์” ก็เลยตัดสินใจหยิบหนังสือที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอ่าน แต่ดูเหมือนว่าหนังสือที่มีความยาวหลายร้อยหน้าจะไม่สนุกเท่ากับทวิตเตอร์ที่มีความยาวเพียง 280 ตัวอักษร และคืนนั้นต้องนอนกระสับกระส่ายอยู่นานกว่าจะข่มตาหลับลงได้
บทสรุปของการปิดโทรศัพท์ไป เกือบ 20 ชั่วโมงทำให้ Mail box มีเมล์มารอให้ตอบกว่า 50 เมล์มีข้อความในไลน์ที่ไม่ได้อ่านอีกเป็นร้อย และ ทวิตเตอร์ที่ขึ้น Notification มากว่า 20 ครั้ง ไม่นับรวมสายที่ไม่ได้รับอีกกว่าสิบสาย และ งานที่ยังรอคำตอบอีกไม่รู้เท่าไร
ตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนอกจากจะพิสูจน์ได้แล้วว่าตนเอง ติดการใช้โทรศัพท์ขนาดไหน การทำงานในปัจจุบันนั้นดูเหมือนจะรวมศูนย์ทุกอย่างไว้ในโทรศัพท์ เพราะไม่ว่าจะเป็นอีเมล์ เบอร์ติดต่อ รูปภาพ ต่ออินเทอร์เนต ฯลฯ ทุกอย่างล้วนบรรจุอยู่ในโทรศัพท์ และเราต้องพกมันติดตัวทุกวัน และเปิดเอาไว้ตลอด 24 ชั่วโมง
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าค่ะ
