ในแวดวงพ็อกเก็ตบุ๊กนั้น หนังสือที่ตีพิมพ์ออกมาแล้วยังไงก็ขายได้ มักเป็นหนังสือประเภท How To หลายหลายรูปแบบเมื่อก่อนนั้นหนังสือ How To ประเภทรวยอย่างไร หรือใช้ให้เงินทำงานนั้น ที่แปลมาจากภาษาอังกฤษ มักจะได้รับความนิยมมากที่สุด แต่ปัจจุบันพ็อกเก็ตบุ๊ก How To ที่มี Original เป็นภาษาเกาหลีหรือญี่ปุ่นมักจะได้รับเสียงตอบรับที่ดีจากนักอ่าน
สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสหยิบหนังสือที่ซื้อมาดองไว้ประมาณหนึ่งเดือนติดมือไประหว่างเดินทางไปพักผ่อนกับทีมงาน Tonkit360 หนังสือเล่มดังกล่าวมีชื่อยาว ๆ ว่า “เหนื่อยไหม กอดหัวใจตัวเองหรือยัง” คนเขียนเป็นชาวเกาหลีที่มีชื่อว่า ยุนแดฮย็อน ศาสตราจารย์ประจำแผนกจิตเวชศาสตร์ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ส่วนผู้แปลเป็นภาษาไทยคือคุณ “กนกพร เรืองสา” ที่แปลออกมาได้ใจความที่สวยงามและทำความเข้าใจได้ง่าย
โปรยมาขนาดนี้ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ ผู้เขียนไม่ได้จะรีวิวหนังสือให้อ่านกัน แต่มีบทหนึ่งจากหนังสือเล่มนี้ ที่ทำให้รู้สึกสะดุดใจกับข้อความที่บอกว่า “พบปะพูดคุยกับเพื่อนฝูงสักสัปดาห์ละครั้งเพื่อผ่อนคลายจิตใจ” ซึ่งการพูดคุยนั้นไม่จำเป็นต้องหาสาระอะไรเลย เป็นการพูดคุยเรื่อยเปื่อย และได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของคุณเอง ได้แสดงจุดอ่อนหรือข้อด้อยในชีวิตให้คนอื่น (ซึ่งเป็นเพื่อนได้เห็น) ไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์เป็นการฟื้นฟูเยียวยาจิตใจได้อย่างดี
อ่านถึงบทนี้แล้วก็ให้นึกถึงการใช้ชีวิตในช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมาของคนทั้งโลกที่ต้องอยู่ในที่จำกัด และพบปะผู้คนในวงจำกัด บางคนนั้นอยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์ แล้วพูดคุยกับผ่านโซเชียลมีเดีย หรือแอปพลิเคชันประชุมออนไลน์ เชื่อไหมคะว่าโลกเสมือนจริง ที่พยายามเหลือเกินที่จะทำให้ใกล้เคียงความเป็นโลกจริงนั้นสุดท้ายก็ไม่สามารถแตะถึงความสมจริงได้ เพราะโลกเสมือนจริงไม่มีสิ่งที่เรียกว่า “ความรู้สึก”
ลองนึกถึงช่วงเวลาที่คุณได้เที่ยวกับเพื่อนฝูง ได้นั่งพูดคุยเรื่องไร้สาระกับเพื่อนสนิท ได้เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง แบบเจอหน้ากันจริง ๆ ไม่ใช่คุยผ่านแอปพลิเคชันหรือหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้ว่าต้องสวมแมสก์ แต่มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เราได้ยินเสียงที่ชัดเจน ได้เห็นแววตา รวมไปถึงภาษากายของการพูดคุย ได้ทำกิจกรรมร่วมกันในสถานที่ท่องเที่ยวด้วยความรู้สึกเป็นสุขและเป็นตัวของตัวเอง
ช่วงเวลาต่อจากนี้ เมื่อโรคระบาดที่น่ากลัวเริ่มมีวัคซีนเพื่อป้องกัน (แม้จะไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์) มียารักษาที่ให้ผลเชื่อถือได้ โลกใบนี้ก็เปรียบเสมือนโลกหลังสงคราม ผู้คนต่างต้องการเยียวยาทางเศรษฐกิจและจิตใจ โดยเฉพาะจิตใจนั้นสำคัญเป็นอย่างมากเพราะหลายคนต้องเผชิญกับสภาวะที่กดดันจากการเรียนหรือการทำงาน หนทางเยียวยานอกเหนือจากคนในครอบครัวแล้ว การได้เปลี่ยนบรรยากาศมาเป็นตัวของตัวเองได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์กับเพื่อนสนิท จะช่วยให้มีกำลังใจในการต่อสู้กับโลกหลังสงครามโรคได้เป็นอย่างยิ่ง
ลองถามตัวเองดูนะคะว่าคุณได้เที่ยวกับเพื่อนสนิท ที่ทำให้คุณเป็นตัวของตัวเองได้มากที่สุดครั้งสุดท้ายเมื่อไร ต่อให้เพิ่งเกิดเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา หรือนานจนจำไม่ได้แล้ว ลองยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาพูดคุยนัดแนะกันดูนะคะ เพื่อนที่เราไม่จำเป็นต้องมีฟอร์ม เราจะบ้าบอแค่ไหนพวกเขาก็ยังยอมรับได้ เพราะพวกเขาคือคนที่ทำให้คุณยอมรับข้อด้อยของตนเองได้ และจะช่วยสร้างกำลังใจเป็นอย่างดี ในโลกที่กำลังจะโหดร้ายขึ้นทุกวัน
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าค่ะ
