ช่วงนี้ว่างมาก เนื่องจากมาตรการ Social Distancing ที่ทำให้ต้องอยู่บ้านนานเป็นพิเศษ ผมเลยมีเวลาลองนึกย้อนอดีตว่า ตั้งแต่เกิดมานี่เราเคยต้องเก็บเนื้อเก็บตัว อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนนานขนาดนี้มั้ย?
คำตอบคือ “พอมีบ้าง” เช่น ช่วงหนุ่ม ๆ ตอนหางาน หรือระหว่างเป็นฟรีแลนซ์แปลหนังสืออยู่กับบ้าน แต่ที่แตกต่างมาก ๆ คือ ไม่มีการเก็บตัวช่วงไหนที่ไม่มีฟุตบอลดูและไม่มีช่างตัดผมนะ เอ้อ ไอ้สองอย่างนี่แหละมันทรมานเหลือเกินนะ ห่ะ ห่ะ
สิ่งที่ไม่เหมือนอีกอย่างคือ “การอ่าน” สมัยก่อนถ้าว่างแบบนี้เป็นได้ตะบี้ตะบันขนหนังสือไปอ่านเป็นตั้ง ๆ ไม่ใช่หนังสือวิชาการนะครับอย่าเข้าใจผิด หนังสือกีฬาบ้าง พล นิกร กิมหงวนบ้าง ไม่ก็เรื่องแปลของนักสืบเฮอร์คูล ปัวโรต์
แต่ช่วงนี้ถึงแม้จะมีเวลาแต่ก็อ่านหนังสือได้น้อยเหลือเกิน ความที่ยุคดิจิทัลมันได้เปลี่ยนพฤติกรรมเราไปเรียบร้อยแล้วนั่นเอง
ลองนึกดูแล้วการ “กักตัว” ที่คล้ายคลึงครั้งนี้ที่สุดของผมคือตอนเอ็นทรานซ์นั่นเอง! ยุคนั้นเอาจริงเอาจังกับตัวเองมาก เพราะความที่อยู่โรงเรียนเตรียมอุดมฯ ถ้าสอบไม่ติดดูจะเป็นเรื่องผิดบาป เรียนก็งู ๆ ปลา ๆ แค่พอใช้ได้ หนักไปทางเล่นฟุตบอลซะมาก แต่ด้วยความที่กลัวเอ็นฯไม่ติด เลยมุมานะเก็บตัวอยู่กับบ้าน โพกหัวอ่านหนังสือทำแบบทดสอบแบบเอาเป็นเอาตายยันดึกดื่น เวลาเรียนปกติในวิชาที่ไม่ได้เอ็นทรานซ์ที่โรงเรียนปล่อย ๆ เลยด้วยซ้ำ ไปบ้างไม่ไปบ้าง
จำได้ว่าทำอยู่ประมาณสามเดือนเห็นจะได้ (หวังว่าเที่ยวนี้คงไม่ถึงนะครับ) พอสอบเสร็จนี้หน้าขาวจั๊วเลย เพราะไม่ได้เจอแดด นี่ไม่ได้พูดเล่นนะครับเรื่องจริง
โชคดีที่การลงทุนลงแรงครั้งนั้นไม่สูญเปล่า ผมสอบติดสำเร็จในที่สุด
ไม่น่าเชื่อว่า “โควิด” ทำให้เรานึกถึงความหลังจนอมยิ้มได้
วันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่การกักตัวครั้งนี้ถ้าจะให้ดีไม่ควรจะต่างจากคราวก่อน คือให้มันมีเป้าหมายอะไรบ้างก็ดี จะทำให้เวลาของคุณไม่น่าเบื่อครับ
เพื่อนผมบางคนตอนนี้แปรวิกฤติให้เป็นโอกาส ใช้เวลาว่างมุมานะออกกำลังกายแบบจริงจัง เพื่อฟิตร่างกายให้แข็งแรงเหมือนหนุ่ม ๆ อีกครั้ง
บางคนก็ลุกขึ้นมาฝึกทำขนมหวาน และอีกบางคนอาศัยช่วงนี้หารายได้ด้วยการส่งลูกชิ้น ขายอาหาร และเครื่องดื่มแบบเดลิเวอรี่
ยืนหยัดสู้ “โควิด” กันไปแบบสไตล์ใครสไตล์มัน!
จบศึกครั้งนี้ขอให้ทุกคนประสบความสำเร็จ บรรลุเป้าหมาย และจงดำรงอยู่อย่างทระนงครับ.
