ตอนที่ เจมส์ วาน ผู้กำกับหนังสยองขวัญชื่อดังแห่งยุคนี้ สร้างหนังสยองขวัญสุดฮิต The Conjuring ทั้ง 2 ภาค เจ้าตัวก็คงไม่ทันฉุกคิดว่า “เหล่าผีตัวสมทบ” ที่อยู่ในเรื่องจะสร้างความโดดเด่นไม่แพ้ผีตัวหลัก จนสามารถจับออกมาทำหนังเดี่ยวได้เช่น ตุ๊กตาผี แอนนาเบลล์ ทั้ง 2 ภาค ล่าสุดก็เป็นคิวของ “ผีแม่ชี” ที่ขโมยซีนจนได้ดิบได้ดีมีหนังแยกตามมา แต่น่าเสียดายที่มันมีชะตากรรมเลวร้ายในเรื่องคุณภาพไม่ต่างกับตุ๊กตาผีรุ่นพี่
ผีแม่ชีจอมโหด เดอะ นัน (หรือชื่อในหนัง วาเล็ค) พาคนดูย้อนกลับไปดูจุดกำเนิดของมันในปี 1952 เมื่อแม่ชีฝึกหัด กับบาทหลวงนักปราบผี ถูกส่งตัวมายังวิหารในโรมาเนีย เพื่อสืบหาสาเหตุการเสียชีวิตอย่างสยดสยองของเหล่าแม่ชีในวิหารดังกล่าว ก่อนทั้งคู่จะพบว่าทั้งหมดนี้คือ ฝีมือของซาตานที่อยู่ในคราบแม่ชี ซึ่งก็เป็นงานของทั้งสองที่ต้องส่งมันกลับหลุมนรกโดยไม่ให้มันออกมาเล่นงานผู้คนบนโลกมนุษย์
ถึงจะเป็นผู้ให้กำเนิดผีแม่ชีตัวนี้ แต่พี่ เจมส์ วาน ก็ถอยตัวเองลงมาเป็นแค่โปรดิวเซอร์คุมอยู่ห่าง ๆ แล้วให้ โคริน ฮาร์ดี ผู้กำกับชาวอังกฤษที่เพิ่งเคยมีผลงานแค่เรื่องเดียวคือ The Hollow เมื่อปี 2015 ซึ่งเป็นหนังสยองเช่นกัน นั่งเก้าอี้กุมบังเหียนแทน กระนั้นเองเมื่อพิจารณาจากภาพรวมแล้วพี่ เจมส์ วาน ควรมากำกับเองมากกว่า เพราะมันดันออกมาน่าขบขันมากกว่าน่ากลัว
ตลอดทั้งเรื่อง ตัวละครที่น่าสงสารที่สุด ไม่ใช่ซิสเตอร์ไอรีน แม่ชีนางเอก หรือ บาทหลวงเบิร์ก จอมปราบผี ที่โดนวิญญาณโหดเล่นงานจนสะบักสะบอม แต่เป็นตัวละครที่อยู่ในโปสเตอร์อย่างผีแม่ชีซะงั้น เพราะสถานะของเธอดันเหมือนเป็น “ตัวประกอบ” ที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ มาให้เหล่าตัวเอกตกใจเล่นแล้วก็หายไป (เผลอ ๆ ออกน้อยกว่าใน Conjuring ภาค 2 อีก) ก่อนมาอาละวาดในช่วงไคลแมกซ์แบบหนัก ๆ ขณะเดียวกัน การปรากฏตัวช่วงท้ายหนังของเธอก็ดันให้อารมณ์แบบ “มนุษย์สู้กับสัตว์ประหลาด” มากกว่า “คนกับผี” จากที่ควรน่ากลัว เลยกลายเป็นขำซะนี่ (รอบที่ผู้เขียนไปดู คนดูทั้งไทย-เทศ หัวเราะกันเหมือนดูหนังตลก)
อีกสิ่งที่เป็นตัวทำลายบรรยากาศของหนังอย่างรุนแรง คือ มุกตลกฝืดต่าง ๆ ที่ยัดเยียดเข้ามาจากตัวละครสมทบอย่าง แฟรนชี่ ที่เข้ามาร่วมด้วยช่วยปราบผีแม่ชี เข้าใจผู้กำกับและคนเขียนบทว่า ต้องการให้มีบทตลก เพื่อผ่อนโทนสยองขวัญในหนังบ้าง แต่มันไม่เวิร์คอย่างที่คิด และเมื่อมันตลกพร่ำเพรื่อเกินไป พอเวลามีผีออกมาก็ไม่ต้องรู้สึกกลัวมากเพราะเดี๋ยวมันก็มีมุกตลกโป๊งชึ่งใส่เข้ามาขัดจังหวะอยู่ดี ยิ่งตอนสุดท้ายที่แม่ชีนางเอกปะทะกับผีแม่ชีในซีนสุดท้าย ผู้เขียนถึงกับหัวเราะออกมาลั่นโรง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดีงามที่สุดของหนังเรื่องนี้ คือ การที่มันมีความยาวแค่ 1 ชั่วโมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว หากยืดยาวเป็น 2 ชั่วโมงเหมือนหนังบล็อกบัสเตอร์อื่น ๆ คงรู้สึกเซ็งกว่านี้ …. ก็อยากจะบอกอีกครั้งว่า รู้สึกสงสารผีแม่ชีตัวนี้จับใจ ที่ถูกผู้สร้างซึ่งหวังใช้กระแสฮิตจากการปรากฏตัวในเรื่อง The Conjuring 2 มาเรียกเงินจากแฟน ๆ ด้วยหนังเดี่ยวที่ขาดความใส่ใจในคุณภาพ น่าเสียดายเหลือเกินทั้งที่มันมีองค์ประกอบที่ดีงาม ทั้งตัวผีแม่ชีที่เป็นเอกลักษณ์ และโลเคชั่นที่สวยหลอนจนอยากซื้อตั๋วเครื่องบินไปตามรอย แต่สุดท้ายมันก็ล้มเหลวตามรอยตุ๊กตาผี แอนนาเบลล์ ไปอีกตัว
** รู้ไว้ไม่เสียหาย – ซิสเตอร์ไอรีน แม่ชีนางเอกของเรื่องนี้ แสดงโดย เทียสซ่า ฟาร์มิก้า น้องสาวของ เวร่า ฟาร์มิก้า นักแสดงหญิงชื่อดังเจ้าของบท ลอร์เรน วอร์เรน ภรรยานักปราบผีในเรื่อง The Conjuring ทั้ง 2 ภาคนั่นเอง **
