อุบัติเหตุจากงานก่อสร้างโดยภาครัฐที่เกิดขึ้นติดต่อกันถึงสามครั้งในรอบสัปดาห์ที่แล้ว ทั้งเครนจากการก่อสร้างรถไฟความเร็วสูง เครนก่อสร้างทางด่วนถนนพระรามสอง ไปจนถึงการทรุดตัวของถนนเส้นเดียวกัน
เชื่อว่าคนไทยเกินครึ่งประเทศรู้สึกเหมือนกัน ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เป็นเรื่องไม่ปกติที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับโครงการที่อยู่ในความรับผิดชอบของภาครัฐ
หากความไม่ปกติดังกล่าวกลับเกิดขึ้นบ่อยครั้ง จนทำให้คนที่รับข่าวร้องว่า “อีกแล้วหรือ” เหมือนผู้รับผิดชอบโครงการ ตั้งแต่รัฐมนตรี จนถึงบริษัทผู้รับเหมาต้องการให้ผู้คนรู้สึกชิน จนกลายเป็นความปกติที่บิดเบี้ยว
ในฐานะพลเมืองของประเทศ เราไม่ควรชินกับความปกติที่บิดเบี้ยวเหล่านี้ ดังเช่นที่นักวิจัยของ TDRI ได้เขียนเอาไว้ในบทวิเคราะห์และข้อเสนอแนะ ที่มีชื่อว่า “จากรถสู่ราง: มาตรฐานความ (ไม่) ปลอดภัยของการก่อสร้างระบบขนส่งไทย” โดยระบุเอาไว้ในตอนหนึ่งว่า
“แม้ไม่ใช่โรคติดต่อที่จะแพร่เชื้อได้ แต่เมื่อไม่มีกลไกกำกับดูแลมาตรฐานการก่อสร้างและคุณภาพของผู้รับเหมาที่ดีพอ ไม่ว่าจะเป็นการก่อสร้างในพื้นที่หรือระบบขนส่งใดก็ย่อมก่อให้เกิดความไม่ปลอดภัยขึ้นได้”
“แม้แต่ในระบบขนส่งทางรางที่ผู้โดยสารมักมีความเชื่อมั่นและเลือกใช้เพราะเห็นว่าเป็นรูปแบบการเดินทางที่จะเกิดอุบัติเหตุได้ต่ำกว่าการเดินทางในรูปแบบอื่น”
ขณะเดียวกัน นักวิชาการผู้เขียนบทวิเคราะห์ ยังได้มอบแนวทางเสนอแนะที่จะทำให้เกิดการแก้ไขทั้งระบบ ทั้งมาตรการตรวจสอบความพร้อมของบริษัทผู้รับเหมา และการกำหนดบทลงโทษต่อความผิดพลาด
แต่ที่น่าสนใจที่สุด คือการกระตุ้นให้รัฐต้องเร่งให้เกิดการสอบสวนอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น โดยคณะทำงานที่มีความเชี่ยวชาญอย่างโปร่งใส ตรวจสอบได้ มีอิสระ และปราศจากการถูกแทรกแซง เพื่อเปิดเผยสาเหตุของอุบัติเหตุและจัดทำข้อเสนอแนะด้านความปลอดภัยต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างเร็วที่สุด
สิ่งที่นักวิชาการจาก TDRI นำเสนอนั้นเป็นเรื่องไม่เกินฝัน และภาครัฐสามารถบริหารจัดการได้ ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาจะฟังเสียงของประชาชนมากน้อยเพียงใด
ในขณะที่ “พวกเรา” ในฐานะพลเมือง และอยู่ในยุคที่เสียงร้องของเราดังขึ้นมาได้ด้วยโซเชียลมีเดีย หากคุณเห็นความไม่ปกติที่เกิดขึ้น ช่วยกันส่งเสียงแห่งความไม่พอใจออกมาค่ะ
ทำให้เสียงของเราดังพอที่จะทำให้ผู้บริหารประเทศและข้าราชการประจำได้ยิน เพราะถ้าปล่อยให้เรื่องไม่ปกติเกิดขึ้นบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุด “ผู้โชคร้าย” อาจเป็นเราหรือคนใกล้ชิด เพียงเพราะชาชินต่อความไม่ปกติที่เกิดขึ้นในสังคม…อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลยค่ะ
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้า
