การวาดรูปคน และรูป Nude (เปลือย) เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ศิลปินนิยมและนำมาทำเป็นสไตล์ตัวเองเหมือนกันนะ ไม่ว่าจะเป็น Fine Art หรือภาพประกอบก็ตาม ซึ่งบางคนอาจจะมองว่ามันไม่เรียบร้อย ดูรุนแรงและสื่อไปในทางเพศมากเกิน แต่ความจริงแล้วรูปคนนี่แหละทำให้ศิลปินหาตัวตนของตัวเองได้เร็วขึ้น และมีมาตั้งนานแล้ว
การวาดรูปคนเปลือย หรือลามไปถึงการทำประติมากรรมนั้นมีมาตั้งแต่ศิลปะยุคแรกเลยด้วยซ้ำ ย้อนไปตั้งแต่การค้นพบประติมากรรมรูป “วินัสแห่งวิลเลนดอร์ฟ” (venus of willendorf) สมัยยุคหิน นั่นก็เป็นการปั้นรูปผู้หญิงเปลือยที่สมบูรณ์แบบที่สุดในยุคนั้น เป็นความเชื่อ และรสนิยมในสมัยนั้นที่นำเสนอผู้หญิงร่างอวบเป็นสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ (คงประมาณว่า ผู้หญิงอวบในยุคนั้นคือผู้หญิงสวย อาจจะเทียบได้กับค่านิยมผู้หญิงผอม=ผู้หญิงสวย ผู้หญิงขาว=ผู้หญิงสวย ในปัจจุบันก็ได้..)
หรือแม้แต่การวาดและปั้นรูปเทพเจ้ากรีก โรมัน ที่มักจะเน้นที่กล้ามเนื้อและไม่ใส่เสื้อผ้า จนบางคนเกิดคำถามว่า “แล้วทำไมรูปปั้นหรือรูปวาดเทพเจ้าจะต้องเปลือย?” แน่นอนว่าคำตอบของแต่ละคนคงจะไม่เหมือนกัน แต่ในความเชื่อของกรีกโรมันนั้นจะชื่นชอบในความอุดมสมบูรณ์ของกล้ามเนื้อเป็นพิเศษ ถือว่าร่างกายมนุษย์นั้นถือเป็นสิ่งสวยงามที่สุด และจะมีการวาดเน้นกล้ามเนื้อจนเกินจริง นั่นจะเรียกว่าความงามแบบอุดมคตินั่นเอง
ในช่วงยุคเรอเนสซองส์ หรือช่วงที่ยังวาดรูปกันตามสูตรอยู่ ก็มีการวาดภาพเปลือยอยู่ทั่วไป เห็นได้จากรูปของศิลปินดังๆ ที่จะนำเสนอภาพเปลือย บ้างก็โดนจ้างให้วาดคิง หรือควีนในภาพเปลือย แต่เนื่องจากไม่สามารถทำได้ จึงวาดเป็นเทพเจ้ากรีกโรมัน เพื่อสื่อถึงคิงและควีนเหล่านั้นแทน
ถ้าโมเดิร์นขึ้นมาหน่อย ก็จะเป็นภาพ “หญิงสาวแห่งอาวีญง” (Les Demoiselles d’Avignon) ของปิกัสโซ่ ถึงจะเป็นภาพเปลือย แต่ถูกตัดทอนไปตามสไตล์ของปิกัสโซ่ ไม่ได้เน้นสัดส่วน แสงเงาให้เราเห็นรูปร่างชัดจนเกินไป เมื่อดูแล้วก็ไม่ได้ทำให้ผู้ชมเกิดอารมณ์ทางเพศในขณะชมงานซะหน่อย แต่รูปเปลือยนั้นสามารถถ่ายทอดเรื่องราวและคาแรคเตอร์ของคนในภาพออกมาได้อย่างมีชั้นเชิงมากกว่า
Egon Schiele เป็นอีกหนึ่งศิลปินที่วาดรูปคนได้เป็นตัวของตัวเองมาก เขาสร้างผลงานอยู่ในช่วง ค.ศ. 1900 ถือได้ว่าอยู่ในยุคโมเดิร์นอาร์ตแล้ว ถึงแม้จะได้รับแรงบันดาลใจมาจากศิลปินหลายคน แต่ก็มีสไตล์เป็นของตัวเองได้ โดยที่วาดภาพ Nude (หรือบางรูปอาจจะรุนแรงไปกว่านั้น) แต่ก็ไม่ได้ดูอนาจาร เพราะเมื่อเห็นแล้วกลับมองข้ามความเปลือยนั้นไปสู่สไตล์เฉพาะตัวมากกว่า
แม้แต่ศิลปินยุคปัจจุบันที่มีคาแรคเตอร์เป็นการ์ตูนแบบง่ายๆ พอวาดเป็นภาพเปลือยแล้วเนื้อหาก็จะดูรุนแรงขึ้น ซึ่งความจริงแล้วสิ่งที่ศิลปินนำเสนอส่วนใหญ่ไม่ได้ส่อไปในทางนั้น แต่ต้องการจะสะท้อนความเป็นตัวของตัวเองออกมา หรือหัวข้อยอดฮิตก็คือการสะท้อนสังคมให้เห็นความจริงที่ไม่ได้สวยแบบอุดมคติแต่คือความจริงที่เราหนีไม่พ้น
มีศิลปินอีกมากทั้งไทยและเทศที่เลือกจะนำเสนอภาพเปลือย บางคนอาจจะมองว่าเป็นความอนาจาร ไม่น่ามอง และปิดกั้นตัวเองจากมัน แต่หากเรามองข้ามรูปลักษณ์เพื่อไปศึกษาสิ่งที่ศิลปินต้องการจะสื่อ เราก็จะได้เห็นอีกแง่มุมนึงที่นำเสนอเรื่อง”จริง”ที่เกิดขึ้นและเรื่องธรรมชาติ
