มีใครกำลังกังวลใจกับสัปดาห์แห่งความรักกันบ้างคะ วันก่อนเห็นในกระทู้ดัง มีโพสต์ตั้งคำถามว่าจะทำอย่างไรสำหรับคนโสดในวันแห่งความรัก หรือ ทำอย่างไรสำหรับคนโดนเท แผลยังสดอยู่เลยแถมต้องมาเจอกับวาเลนไทน์อีก
เป็นแบบนี้หลายคนบอกว่าอยากให้ผ่านวันนี้ไปเร็วๆ เพราะเดินไปทางไหนก็เจอแต่คนถือดอกกุหลาบ หลบไปอีกทางก็เจอคู่รักเดินจับมือ เข้าซอยมายังเจอวัยรุ่นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์หิ้วตุ๊กตาหมีตัวโตกันอย่างดูดดื่ม ครั้นจะอยู่แต่ในบ้านสถานีโทรทัศน์กว่ายี่สิบช่องก็เสนอแต่ข่าววาเลนไทน์ ชนิดรวมมิตรกันทั่วโลก พอเปิดเพลงฟังดีเจก็ดันเปิดเมดเล่ย์เพลงรัก แบบนันสต๊อป กดดันกันขนาดนี้ต่อให้แกร่งแค่ไหน ก็ต้องมีหงอยกันบ้างละ
แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีเมื่อ “ดอกรักบานในหัวใจใครทั้งโลก แต่ดอกโศกบานในหัวใจฉัน” (ส่วนหนึ่งจากบทกวีนิพนธ์ “บทสุดท้ายนิยายรัก” ของ “หยกบูรพา”) คำตอบคือเราไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ แล้วก็ไม่ต้องหลบเลี่ยงใครด้วย เราจงใช้หัวใจของเรากอดรัดและให้ความรักแก่ตัวเอง จากนั้นมองโลกที่กำลังเต็มไปด้วยความรักอย่างเต็มตา แล้วจะเห็นว่าโลกที่คนมีความรักให้กันนั้น น่าอยู่น่ามองกว่า โลกที่คนต่างคิดถึงแต่ตัวเอง
การที่เราได้เห็นดอกกุหลาบสวยๆในวันแห่งความรัก เห็นชายหนุ่มหญิงสาวเดินจูงมือกัน วัยรุ่นมอบความรักให้กันด้วยตุ๊กตาตัวโต รอบตัวเราเต็มไปด้วยความรักนับเป็นเรื่องดีค่ะ และถึงแม้ตัวเราจะไม่มีใครมาบอกรัก ไม่มีใครเอาของขวัญมาให้ แต่เราก็สามารถมอบของขวัญให้กับตนเองได้ด้วยการสร้างมุมมองดีๆเกี่ยวกับความรัก
คำกล่าวจากนักเขียนนิรนามรายหนึ่ง กล่าวถึงการตกหลุมรักตัวเองเอาไว้ว่า “Falling in love with yourself first doesn’t make you vain or selfish, it makes you indestructible.” การตกหลุมรักตัวเองไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นคนหลงตัวเอง หรือ เห็นแก่ตัว หากแต่จะทำให้ไม่มีอะไรมาทำลายคุณได้
เมื่อเป็นเช่นนี้ เรามาตกหลุมรักตัวเองกันดีกว่าค่ะ เพราะต่อวาเลนไทน์หน้าเราจะมีสถานะที่ไม่ใช่คนโสดแล้วแต่ความรักที่มีก็จะเป็นความรักที่มาจากคนที่เริ่มรักตัวเองก่อน มันจึงงอกงามและยั่งยืน
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าค่ะ
