เรื่องของ “มารยาทในการเข้าสังคม” มักเป็นสิ่งที่สร้างข้อกังขาได้เสมอ ว่าคนคนหนึ่งที่ใครหลายคนมองว่าพฤติกรรมที่เขาคนนั้นทำ เข้าข่าย “ไม่มีมารยาท” นั้น เขาเติบโตมาอย่างไร ได้รับการอบรมสั่งสอนมาแบบไหน เหตุใดจึงไม่มีชุดความคิดเรื่องมารยาทอยู่ในสามัญสำนึกว่าสิ่งใดควรทำหรือไม่ควรทำ นี่ไม่ใช่การตำหนิแบบกระแนะกระแหน แต่เป็นการตั้งข้อสงสัย เพราะบางคนก็ดูจะไม่รู้ตัวจริง ๆ ว่าสิ่งที่ตนเอาทำอยู่มันไม่ควรทำ เอาเข้าจริงมันก็ยังน่าสงสัยอยู่อีกตรงที่ถึงที่บ้านไม่สอน โรงเรียนไม่สอน แต่ก็น่าจะเรียนรู้ได้จากการสังเกตบรรยากาศเมื่อเข้าไปยังสถานที่นั้น ๆ จากคนอื่น ๆ ที่ใช้พื้นที่ร่วมกัน ว่าเขาทำตัวกันแบบไหนแล้วทำตามเขาไป
ยิ่งในสังคมปัจจุบัน เราสามารถพบเห็นคนไม่มีมารยาทได้ทั่ว ๆ ไป เรียกได้ว่ากลายเป็นเรื่องดราม่ากันรายวัน เพราะการแสดงออกว่าไม่มีมารยาทในการใช้สถานที่ร่วมกับผู้อื่น เช่น ห้างสรรพสินค้า ร้านอาหาร บนรถโดยสารสาธารณะ หรือพื้นที่อื่น ๆ ก่อให้เกิดประเด็นดราม่าเล็กบ้างใหญ่บ้างให้ตามอ่านในโซเชียลมีเดียเสมอ ๆ เมื่อไรที่มีคนที่ไม่มีมารยาทเข้ามาร่วมใช้บริการในพื้นที่เดียวกัน ก็อาจจะเกิดปัญหาต่าง ๆ ตามมา โดยเฉพาะต่อความสงบเรียบร้อยของผู้ใช้บริการท่านอื่น ๆ
บ่อยครั้งที่เรื่องดราม่าเกิดขึ้นจากตัวคนที่ไม่มีมารยาทเป็นคนเปิดเรื่องขึ้นมาเอง โดยอ้างนู่นอ้างนี่ให้ตัวเองกลายเป็นผู้ถูกกระทำ สืบไปสืบมา กลายเป็นว่าคดีพลิกจนลบโพสต์หนีแทบไม่ทัน บางกรณีเป็นคนที่ไม่มีมารยาทขั้นสุด จนพยานในที่เกิดเหตุเหลืออด ต้องคว้ามือถือขึ้นมาแอบถ่ายคลิปแล้วโพสต์ประจานในสังคมออนไลน์ โด่งดังกันไปชั่วข้ามคืน
บางที คนเหล่านี้ก็ไม่รู้ตัวจริง ๆ ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด และเป็นคนที่ไร้มารยาทกับคนอื่นก่อน งั้นลองมาเช็กพฤติกรรมของตนเองดูหน่อยดีกว่า ว่าที่เป็นอยู่นั้นเข้าข่ายเป็นคนไม่มีมารยาทหรือไม่ โดยเฉพาะในพื้นที่อย่างร้านอาหาร
โหวกเหวกโวยวายรบกวนผู้อื่น
มารยาทข้อแรก ๆ ที่ถูกละเลยเป็นประจำก็คือ การใช้เสียงดังโหวกเหวกโวยวายจนรบกวนลูกค้าคนอื่น ๆ ในร้าน อาจเป็นการคุยโทรศัพท์ หรือพูดคุยกับแก๊งเพื่อนที่มาด้วยกันอย่างออกรส ทำให้คนรอบข้างนึกสงสัยว่านี่คุยกันธรรมดาหรือกำลังทะเลาะกันกันแน่ อยู่ติดกันแค่นั้นจะโก่งคอหอยตะโกนคุยกันทำไม จากร้านอาหารธรรมดา ๆ กลายสภาพเป็นตลาดสดไปเลย น่าหนวกหูและเป็นบรรยากาศที่อึดอัดมาก เพราะคนที่เข้ามาใช้บริการร้านอาหารนั้น ส่วนใหญ่แล้วเขามาเพื่อรับประทานอาหาร และใช้เวลานิดหน่อยในการพักผ่อนนั่งชิล ๆ แน่นอนว่าเขาคงไม่ได้คาดหวังว่าร้านจะต้องเงียบฉี่ชนิดที่ได้ยินเสียงลมหายใจของโต๊ะข้าง ๆ เพราะนี่ไม่ใช่สถานปฏิบัติธรรม แต่ลูกค้าเหล่านี้เขาจ่ายเงินเพื่อรับประทานอาหาร ไม่ใช่เพื่อมานั่งฟังใครตะโกนคุยเรื่องของตัวเองจนสนั่นไปทั้งร้าน แล้วคนแบบนี้นะพอมีพนักงานหรือลูกค้าคนอื่นเข้าไปเตือนดี ๆ ก็หาเรื่องเขาอีก ไม่น่ารักเลยจริง ๆ
การนั่งแช่นาน ๆ
ส่วนใหญ่แล้วร้านอาหารไม่ใช่พื้นที่สำหรับการนั่งแช่นาน ๆ เพื่อนั่งทำงานหรือพูดคุยธุรกิจแบบเป็นกิจจะลักษณะ แต่มักจะเป็นการนัดคุยแบบสบาย ๆ ระหว่างทานอาหาร หรือเลี้ยงตอบแทนเพื่อรักษาคอนเนกชันมากกว่า เมื่อเจอลูกค้าที่นั่งนานเกินไปโดยสั่งอาหารแค่จานเดียว และแทบจะไม่สั่งอะไรเพิ่มเติมอีก แถมยังครองปลั๊กไฟไว้ใช้งานคนเดียว หากเป็นร้านเล็ก ๆ พนักงานก็จะเดินมาแจ้งและขอความร่วมมือว่ารบกวนสั่งอาหารหรือเครื่องดื่มบ้างเป็นระยะ ๆ ตามความเหมาะสม ถ้าเป็นร้านใหญ่หน่อย ก็อาจเป็นระดับผู้จัดการเดินมาแจ้ง เพื่อชดเชยที่ทำให้ทางร้านต้องเสียโอกาสต้อนรับลูกค้าท่านอื่น ๆ ทว่าจริง ๆ แล้วในกรณีแบบนี้ คนทั่วไปเขาจะรู้สึกเขินเองโดยที่ทางร้านไม่จำเป็นต้องมาขอความร่วมมือ ว่าถ้านั่งนานก็ควรจะลุกขึ้นมาสั่งอะไรไปที่โต๊ะบ้างอย่างสม่ำเสมอ เพื่ออุดหนุนร้านที่เราไปใช้สถานที่ของเขา และดูไม่น่าเกลียด ที่แม้ว่าทางร้านจะไม่ว่าอะไร ก็ต้องรู้จักมีความเกรงใจร้านบ้าง
นำอาหารข้างนอกเข้ามา
เป็นอีกหนึ่งพฤติกรรมที่เสียมารยาทค่อนข้างรุนแรง และบ่งบอกว่าเติบโตมาแบบที่ไม่รู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ เพราะการนำอาหารจากข้างนอกเข้าไปนั่งรับประทานในร้านอาหารอีกร้านไม่ใช่เรื่องที่คนปกติเขาทำกัน ไม่ว่าท้ายที่สุดจะสั่งอาหารจากร้านที่เข้าไปนั่งหรือไม่ก็ตาม แล้วบางคนนำอาหารประเภทเดียวกันกับที่ร้านเขามีขายเข้ามา บางคนอาการหนักขนาดที่ว่าไม่สั่งอาหารร้านเขา แต่เข้ามานั่งรับประทานอาหารจากที่อื่นในร้าน โดยอ้างว่าขอนั่งแค่ประเดี๋ยวเดียว ทั้งที่ใช้ทรัพยากรร้านเขาอย่างเต็มที่ ทั้งโต๊ะทั้งเก้าอี้ แอร์ ปลั๊กไฟ อินเทอร์เน็ต แถมบางคนยังวางขยะไว้ให้เขาทิ้งให้อีกต่างหาก อาจฟังดูเกินจริงไปหน่อย แต่คนแบบนี้มีอยู่จริง และทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทำเหมือนไม่ใช่เรื่องผิดมารยาทแต่อย่างใด นี่แหละคือที่มาที่ว่าทำไมร้านอาหารบางร้านต้องติดป้ายไว้ด้านหน้า ว่าห้ามนำอาหารจากข้างนอกเข้ามานั่งรับประทานในร้าน
ถ่ายรูปรัว ๆ ไม่เกรงใจคนอื่น
ร้านอาหารบางร้าน นอกจากรสชาติและราคาที่คุ้มค่า มุมถ่ายรูปสวย ๆ ก็ถือเป็นจุดขายของร้านเหมือนกัน ซึ่งบางทีมุมถ่ายรูปอาจจะดึงดูดคนให้เข้าร้านมากกว่าอาหารที่ขายในร้านด้วยซ้ำไป ยิ่งในยุคสมัยนี้ การยกกล้องขึ้นมาเพื่อถ่ายรูปบรรยากาศในร้าน ถ่ายของกิน หรือแม้แต่เซลฟี่ เป็นพฤติกรรมที่ใคร ๆ ก็ทำกัน ในร้านอาหาร ร้านกาแฟหรือคาเฟ่ก็สามารถทำได้ไม่ผิดอะไรเลย (ถ้าทางร้านไม่มีกฎห้ามเฉพาะบางมุม) อย่างไรก็ดี ต้องตระหนักอยู่เสมอว่าร้านอาหารไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวของเรา และในร้านก็ไม่ได้มีเราใช้บริการอยู่แค่คนเดียว ต่อให้ช่วงเวลานั้นจะไม่มีลูกค้าคนอื่นหรือคนไม่เยอะก็ตาม การเดินไปเดินมา ขยับเก้าอี้ผุดลุกผุดนั่งจนรบกวนโต๊ะที่นั่งติดกัน การหยิบนั่นจับนี่ เสียงดัง หรือถ่ายติดคนอื่นโดยบังเอิญเป็นสิ่งที่ต้องระวัง ต้องอยู่บนพื้นฐานของการเกรงใจคนอื่นด้วย
เฟอร์นิเจอร์/สิ่งของ เคลื่อนย้ายมาแล้วไม่เอากลับไปเก็บที่
พวกโต๊ะ เก้าอี้ กระถางต้นไม้ แจกันดอกไม้ กล่องกระดาษทิชชู่ หมอนบนโซฟา ตุ๊กตา หรือสิ่งของอื่น ๆ ที่เป็นของชิ้นเล็ก ๆ ปกติแล้วสามารถเคลื่อนย้ายออกได้ตามความเหมาะสม หากว่ามันเกะกะ นำมาใช้ นำมาถ่ายรูป หรือในเวลานั้นต้องการจะใช้พื้นที่บริเวณนั้นมากขึ้น แต่ตามมารยาทพื้นฐานแล้ว เคลื่อนย้ายมันมาจากตรงไหน ก็อย่าลืมนำเอากลับไปเก็บที่เดิมก่อนที่จะลุกออกจากร้านด้วย เป็นคนนำออกมาก็ต้องนำกลับไปเก็บ ไม่ใช่มักง่ายทิ้งเอาไว้แบบนั้นทั้งที่ที่ตรงนั้นไม่ใช่ที่ที่มันควรจะอยู่ แม้ว่าทางร้านจะมีพนักงานร้านคอยดูแล แต่พฤติกรรมแบบนี้เป็นการไปเพิ่มงานให้พวกเขาโดยไม่จำเป็น แถมบางทีเคลื่อนย้ายห่างออกไปไกลจากตำแหน่งเดิมจนพนักงานหาแทบไม่เจอและเข้าใจว่ามันหายไป ลูกค้าก็กลับออกไปแล้ว ทำให้พนักงานต้องรับผิดชอบของชิ้นนั้นก็มี ต่อให้เจอภายหลังมันก็เกิดความเสียหายทางจิตใจ
เด็กน้อยที่ดูแลไม่ดี และไม่มีวิธีจัดการที่เหมาะสม
ปกติแล้วเด็กเล็ก ๆ เวลาที่พาไปไหนมาไหนก็จะมีคนทักทายหรือเดินเข้ามาเล่นด้วย ทว่าลูกคุณไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคน และเด็กบางคนก็ท้าทายความอดทนของลูกค้าคนอื่นแบบเกินเบอร์ไปมาก ๆ วิ่งเล่นซนชนนั่นชนนี่หล่นเสียหาย วิ่งชนคนอื่นก็ไม่ขอโทษ หรือเหวี่ยงวีนอาละวาดอย่างก้าวร้าว เพราะไม่พอใจที่ถูกผู้ปกครองที่พามาขัดใจ หรือร้องไห้กระจองอแง สร้างมลพิษทางเสียงและสร้างความรำคาญให้กับคนอื่นมาก ๆ จนอยากจะเดินเข้าไปจัดการทั้งเด็กและผู้ปกครองเดี๋ยวนั้นเลย จริง ๆ ทุกคนในร้านเข้าใจธรรมชาติของเด็กที่จะดื้อ ซน เอาแต่ใจ ร้องไห้งอแง พูดไม่ฟัง หรือเหวี่ยงวีนก้าวร้าวบ้าง แต่ที่ไม่เข้าใจคือทำไมคนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงไม่สอนหรือควบคุมดูแลลูกให้ดีกว่านี้ บางคนปล่อยปละละเลยแบบว่าเด็กอยากจะทำอะไรก็ปล่อยให้เด็กทำ แล้วตัวเองนั่งเล่นมือถือ ทั้งที่การที่พาเด็กเล็กออกมานอกบ้านนั้นถือเป็นภาระของพ่อแม่ที่ต้องรับผิดชอบหากเด็กไม่แสดงพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ออกมา
ที่นั่งกับจำนวนคน
เป็นอีกเรื่องที่หลายคนมองข้าม หรืออาจจะเพราะไม่ทันคิดหรือไม่ได้คิดว่านี่จะกลายเป็นเรื่องที่เสียมารยาทได้เช่นกันในบางรณี บางคนเดินเข้าร้านอาหารมาคนเดียวโดยไม่ได้นัดใครไว้และไม่มีคนอื่นตามมา แต่กลับเดินไปเลือกนั่งที่โต๊ะที่ใหญ่ที่สุดเพื่อนั่งคนเดียว ทั้งที่ทางร้านก็มีโต๊ะที่ขนาดย่อมลงมา หรืออาจมีโต๊ะบริการสำหรับคนที่มาคนเดียวด้วยซ้ำ (ถ้าพนักงานเป็นคนจัดให้นั่งเองก็ไม่เป็นปัญหา) หากทางร้านไม่ได้มีลูกค้ากลุ่มใหญ่ตามเข้ามาทีหลังก็อาจจะไม่เสียมารยาทเท่าไรนัก แต่ถ้าหลังจากนั้นมีลูกค้ากลุ่มใหญ่หลายคนเดินเข้ามา ในร้านก็จะวุ่นวายต้องจัดโต๊ะจัดพื้นที่ใหม่ หรือทางร้านอาจเสียลูกค้ากลุ่มนั้นไปทั้งกลุ่มเพราะไม่มีที่นั่งที่เพียงพอให้บริการ เพียงเพราะคนคนเดียวไปนั่งกันที่ไว้ นี่จึงเป็นสิ่งที่อาจต้องรู้ว่าจะเลือกนั่งตรงไหนที่จะไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อร้านอาหารมากเกินความจำเป็น
อยากได้รับการบริการที่ดี จงเป็นลูกค้าที่ดีก่อน
อันที่จริง เป็นเรื่องยากที่ทางร้านจะปฏิเสธการให้บริการกับลูกค้าที่แสดงตัวว่าไม่มีมารยาทก่อน ฃต่อให้จะแสดงท่าทีไม่มีมารยาทออกมาอย่างไร ก็ถือเป็นลูกค้าคนหนึ่งเหมือนกัน เมื่อเดินเข้ามาในพื้นที่ร้านแล้วก็ต้องให้บริการอย่างไม่แบ่งแยก นั่นคือหน้าที่ในฐานะผู้ให้บริการ แต่การทำแบบนั้นคนอื่น ๆ ในร้านก็จะพาลไม่พอใจไปด้วยที่ทางร้านไม่มีมาตรการอะไรรับมือคนประเภทนี้ เพราะพวกเขาก็คือลูกค้าแถมยังพยายามรักษามารยาทเป็นอย่างดี ต้องมานั่งอดทนกับลูกค้าอีกประเภท ดังนั้น อาจจะมีร้านอาหารบางร้านที่กล้าปฏิเสธคนคนเดียวหรือไม่กี่คนเพื่อรักษาบรรยากาศส่วนรวมและลูกค้าคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ทำผิดอะไร พวกเขาไม่ควรต้องมารับกรรมด้วยการนั่งอยู่ในร้านเดียวกันกับคนประเภทไม่มีมารยาท ทุกวันนี้ลูกค้าอาจไม่ใช่พระเจ้าที่จะได้ทุกอย่างตามต้องการแบบที่ตัวเองไม่ผิด มันควรอยู่บนพื้นฐานของความเคารพและมารยาทที่เท่าเทียม ถ้าอยากได้รับการบริการที่ดี ควรเริ่มจากการเป็นลูกค้าที่ดีก่อน
