ความสำเร็จแบบ “นายไข่เจียว” มีอยู่จริง

มีพี่คนหนึ่งที่ผู้เขียนคยทำงานด้วย และรู้สึกทึ่งในความสามารถของพี่เขาเป็นอย่างมาก เพราะเป็นผู้รอบรู้ ในยุคที่กูเกิ้ลยังไม่ได้ถูกใช้งานกันอย่างแพร่หลายขนาดนี้ พี่คนนี้เป็นผู้รอบรู้จากการอ่าน เรียกว่าอ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า พี่เขาเป็นบรรณาธิการให้กับหนังสือพิมพ์และนิตยสารมาหลายเล่ม

ปัจจุบันพี่คนนี้มีชื่อเสียงอยู่ในโซเชียลมีเดีย ด้วยนามพี่ “มารพิณ (Feelthai)” ถ้าย้อนกลับไปเมื่อเกือบ 20 ปีก่อนพี่ “มารพิณ” นับเป็นคนแรกๆ ของวงการนักเขียนที่ออกไปทำ Blog ท่องเที่ยวเป็นของตนเองและประสบความสำเร็จได้อย่างงดงาม

ที่นึกถึงพี่มารพิณขึ้นมาเพราะสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ฟังเพลง “นายไข่เจียว” ของวงเฉลียง แต่งโดยคุณนิติพงษ์ ห่อนาค เป็นเพลงที่มีความหมายดี ๆแฝงอยู่มาก เพราะมันไม่ใช่แค่การชอบกินไข่เจียว หรือชอบเจียวไข่เจียว แต่หมายถึงคนที่ทำความชอบของตนเองด้วยความตั้งใจ ไม่เคยย่อท้อ ทำให้คนเห็นว่าเรามีความเชี่ยวชาญในด้านนี้ เป็นตัวจริงของวงการ

ดังเช่นพี่มารพิณ ที่มีจิตวิญญาณของการเดินทางตลอดเวลา ผู้เขียนเองเคยนั่งดูพาสปอร์ตของพี่เขากับการเดินทางแล้วได้แต่อึ้งว่า คนเราจะเดินทางอะไรกันมากมายขนาดนั้น แถมไม่คุยโม้โอ้อวดอะไร แต่ถ่ายทอดการเดินทางออกมาเป็นงานเขียนที่แสนสนุก จำได้ว่าครั้งหนึ่งมีคนในที่ทำงานถามแกว่า “พี่…เมื่อไรจะซื้อบ้าน” พี่เขาตอบว่า “พี่มี Home Page แล้วไง” เป็นคำตอบที่ทำให้หลายคนหัวเราะขัน แต่ถ้าเห็นความสำเร็จของพี่มารพิณในปัจจุบัน คนที่หัวเราะแกในวันนั้นอาจจะต้องเขินตัวเองในวันนี้

สำหรับคนที่รู้จักมารพิณ จะรู้ว่าพี่เขามีน้ำหนักตัวที่ไม่ธรรมดา แต่เรื่องดังกล่าวไม่ได้เป็นข้อจำกัดแม้แต่น้อย เพราะพี่มารพิณไปลุยมาแล้วเกือบทุกที่ ซึ่งน้องๆ ในยุคที่เกิดมาแล้วเจอกับ สมาร์ทโฟน ยูทูบ และ กูเกิ้ล น่าจะได้เห็นพี่มารพิณ (feelthai) ปรากฏข้อเขียนและภาพการเดินทางครบเกือบทุกแพลตฟอร์ม

เมื่อการเดินทางคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงวิญญาน พี่มารพิณก็ได้ขีดเส้นทางชีวิตตนเองใหม่ไว้กับการเดินทางให้กับตนเองด้วยการออกจากงานประจำ และทำงานประจำด้วยการเป็นนักเดินทาง เหตุการณ์นี้เกิดเมื่อเกือบ 15 ปีที่แล้ว ในช่วงเวลาที่ยูทูบเพิ่งเริ่มตั้งไข่ เฟซบุ๊กยังมีการใช้งานไม่มากนัก

แต่กว่าจะมีความสำเร็จดังเช่นที่เห็นในปัจจุบันนั้นไม่ได้แค่ข้ามคืนนะคะ เพราะพี่มารพิณก็ทำหน้าที่นักเดินทางของตนเองเหมือนนายไข่เจียว ด้วยการใช้ประสบการณ์ในฐานะอดีตผู้สื่อข่าว นักเขียน และประสบการณ์ในแวดวงเทคโนโลยีเพื่อสร้างให้ เนื้อหา หรือคอนเทนต์ในสไตล์มารพิณให้ได้รับความสนใจดังที่เห็นในปัจจุบัน

อ่านมาถึงตรงนี้ต้องขออนุญาตสะกิดแรงๆ ไปยังน้องๆ ที่คิดว่า “นี่ไง ไม่ต้องทำงานประจำออกไปเป็นนักเดินทางก็ประสบความสำเร็จได้” ความเป็นจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะคะ กว่าที่พี่มารพิณจะประสบความสำเร็จได้ พี่เขาทำงานในสายสื่อมาอย่างต่อเนื่องและยาวนาน มีคอนเน็กชันส่วนตัวในระดับที่ดีเลยทีเดียว เหนืออื่นใด เวลาทำงานพี่มารพิณ วางแผนการทำงานของตนเองตลอด ไม่เคยนั่งฝันอยู่หลังแป้นพิมพ์

ถ้ามีใครอยากเกรียนถามว่า “แล้วพี่รู้จักพี่มารพิณจริงๆ หรือ” พี่ไม่ขอตอบนะคะ เพราะพี่ไม่รู้ว่าคำว่า “สนิท” ของคนยุคนี้มีขอบเขตแค่ไหน แต่เล่าให้ฟังได้ว่า ครั้งหนึ่งพี่เคยนั่งกินข้าวกับพี่มารพิณ แล้วเราดวลกินหมูสะเต๊ะกัน ผ่านไปได้ 20 ไม้การต่อสู้กำลังสูสี ทันใดนั้นพี่มารพิณ ก็บอกว่า “ขอสั่งข้าวมากินด้วยดีกว่า” เท่านั้นแหละค่ะ ผู้เขียนยอมแพ้ (ฮา) เขียนด้วยความระลึกถึงนะ “พี่จิ๊บ”

แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้าค่ะ