การเดินทางไปดินแดนอาทิตย์อุทัยของผมครั้งนี้ได้ไปเห็นแง่คิดดีๆ และการดำรงชีวิตแบบมีคุณภาพจากสังคมที่นั่น แต่ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณสายการบินเจแปน แอร์ไลน์ที่เอื้อเฟื้อให้เข้าไปใช้บริการ “ซากุระเลาจ์” อันเลื่องชื่อ ทำให้ได้สัมผัสบริการอันน่าประทับใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารเครื่องดื่มมีให้เลือกหลากหลาย ติดใจที่สุดคือข้าวแกงกะหรี่ญี่ปุ่นอันเลื่องชื่อของที่นี่นั่นเอง ยืนยันเลยครับว่าอร่อยมาก ส่วนเครื่องดื่มมีให้บริการตัวเองได้ไม่อั้น ไม่ว่าจะเป็นแบบมีแอลกอฮอล์หรือไม่มี ขึ้นเครื่องไปก็ไม่ต้องไปกินอะไรอีกแล้วเตรียมนอนได้เลย
ชีวิตของผู้คนในญี่ปุ่นนั้นเต็มไปด้วยระเบียบและการแข่งขัน ที่ดีคือแง่งามในการให้เกียรติส่วนรวมและผู้อื่น เรื่องการต่อคิวเข้าแถว การไม่ส่งเสียงดังในที่สาธารณะ อย่างในรถไฟฟ้าก็จะมีประกาศให้ทุกคนปิดเสียงโทรศัพท์ จะมีมาคุยโหวกเหวกหาไม่ได้
การเดินทางไปไหนมาไหนส่วนใหญ่ของผู้คนในโอซาก้า เขาก็ใช้รถไฟฟ้านี่แหล่ะครับ มีทั้งแบบใต้ดินเป็นซับเวย์ Subway ในใจกลางเมือง บนดินแบบ JR หรือสาย Kintetsu เชื่อมจากสนามบินคันไซให้เลือก ไม่ต้องใช้รถยนต์กันให้เป็นภาระของประชาชน
น่าเสียดายที่ไทยเราในอดีตไปเลือกวิธีการสร้างถนนให้รถวิ่งซะเป็นส่วนใหญ่ กว่าจะคิดเอาจริงเอาจังเรื่องรถไฟฟ้ารถยนต์ก็เต็มล้นเมืองแล้ว คราวนี้จะเปลี่ยนพฤติกรรมก็ค่อนข้างยาก อีกอย่างคือ มอเตอร์ไซค์ไม่ค่อยมี ทั้งๆที่บริษัทผลิตยานยนต์ประเภทนี้ส่วนใหญ่มาจากเจแปนทั้งนั้น แต่ที่นั่นเลือกจะไม่ใช้ จักรยานยังมีมากกว่าเลยเสียด้วยซ้ำ
เมืองไทยเราไม่ว่าอะไรก็ปล่อยให้ซิ่งกันไป แต่ไม่รู้พวกเสียงดังหนวกหูชาวบ้านบางรุ่นบางคันซึ่งเดี๋ยวนี้มีมากขึ้นทุกที เจ้าหน้าที่บ้านเมืองเราปล่อยให้วิ่งรบกวนชาวบ้านกันอยู่ได้ไง?
คนขี่อาจจะคิดว่าสุขของกรู ทุกข์รูหูของใครก็ช่างหัวมัน มีแนวคิดกันแบบนี้คุณภาพชีวิตคุณภาพสังคมในอนาคตจะเป็นอย่างไร คงไม่ต้องทำนายให้เมื่อยตุ้ม
ย้อนกลับไปที่ญี่ปุ่น เรื่องน่าสนใจอีกประเด็นหนึ่งคือ การกระจายความเจริญไปสู่ภูมิภาคนอกเมืองหลวง ไม่ว่าเมืองรองต่างๆอย่าง โอซาก้า เกียวโต นาโกย่า หรือที่เล็กลงไปหน่อยอย่างทาคายาม่า ก็มีการพัฒนาและระบบสาธารณูปโภคที่ไม่ได้ผิดแผกจากเมืองหลวงมากนัก แถมยังคงความเป็นเอกลักษณ์ของแต่ละท้องถิ่นไว้ได้อย่างดีด้วย
ภูมิภาคเจริญคนก็ไม่ต้องอพยพกันเข้ามาแออัดในเมืองหลวง ให้เกิดปัญหาสังคมและความเหลื่อมล้ำ เหมือนบางประเทศที่ความเจริญและงบประมาณมากระจุกกันอยู่แต่ในเมืองหลวง
พอออกไปนอกเมืองบางจังหวัดแล้วงงว่าทำไมมันต่างจากเมืองหลวงแบบนี้วะ ไปแล้วชวนให้เกิดคำถามว่านี่เราอยู่ประเทศเดียวกันเปล่า? สุดท้ายคงไม่แคล้วเกิดปัญหาความเหลื่อมล้ำและยากจนกันต่อไปเรื่อยๆ
แน่นอนทุกประเทศก็คงไม่ได้มีแต่แง่งาม แต่ถ้าเราเล็งเห็นข้อดีที่สามารถนำมาปรับใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อตัวเราเองและสังคมของเราได้ การเรียนรู้ที่ว่าถือเป็นกำไรอีกอย่างที่ได้จากการเดินทางครับ.
