เวลาเหนื่อยๆ เครียดๆเคยคิดถึงช่วงเวลาที่เรามีความสุขกันบ้างไหมคะ เพราะบางทีอดีตที่สนุกสดชื่นน่าพิศมัยมากกว่าปัจจุบันที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยเสียอีก
เชื่อว่าหลายคนในวัยเยาว์นั้นการเดินทางท่องเที่ยวกับใครก็ไม่สนุกเท่ากับได้เดินทางร่วมไปกับกลุ่มเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน เพราะนอกจากจะรู้จักและรู้ใจกันแล้ว ความยากลำบากในฐานะเด็กน้อยที่ไม่ได้มีเงินทองร่ำรวยอะไรกัน และต่อถึงให้มีคนร่ำรวยอยู่ในกลุ่มเราก็ ยังแบ่งปันโดยไม่สนฐานะกันสักเท่าไร
สำหรับผู้เขียนแล้วมีอยู่หลายทริปที่อยู่ในความทรงจำ แต่ทริปที่มักถึงเพื่อเรียกกำลังใจให้กับตัวเองเสมอ เป็นการเดินทางบนเส้นทางสายกรุงเทพฯ – อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก
เป็นการเดินทางที่เกิดขึ้นแบบไม่ได้มีการนัดหมายล่วงหน้า เมื่อเพื่อนหนึ่งคน เอ่ยขึ้นมาว่าต้องเอารถคันเก่าของที่บ้านขับไปเก็บที่บ้านในอำเภอดังกล่าว แล้วการเดินทางบนรถโตโยต้า คราวน์คันเก่า ที่เพื่อนอีกคนหนึ่งให้คำนิยามว่า “รถเจ้าอาวาส” ก็เกิดขึ้น
ตลอดเส้นทางจากกรุงเทพฯ ไปจนถึงอำเภอแม่ระมาด นั้นอยู่บนเส้นทางขึ้นเหนือที่สวยงาม แต่ที่สวยงามที่สุดคือ ทางโค้งระหว่าง แม่สอด – แม่ระมาด ท่ามกลางสายฝนที่โปรยลงมาทักทายตลอดการเดินทางซึ่งทุกคนในรถแทบจะไม่ได้คิดถึงสภาพความเก่าของยานพาหนะ หากแต่ตื่นตา ไปกับทิวทัศน์สอง ข้างทาง ที่สร้างความทรงจำไม่รู้ลืมให้กับผู้โดยสารในรถคันนั้น
แม้ว่าปัจจุบันเส้นทาง แม่สอด – แม่ระมาด จะได้รับการปรับปรุงให้ดีกว่าเดิม และ ผู้เขียนเองมีแรงกำลังในการใช้รถที่มีศักยภาพดีกว่าในอดีต แต่การเดินทางบนเส้นทางสายนี้สำหรับผู้เขียนนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นอีกเลย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหน้าที่การงาน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเพื่อนที่ร่วมทริปดังกล่าวได้กระจัดกระจายไปตามเวลา แต่เหตุผลที่สำคัญที่สุดเห็นจะเป็นเพราะ เราต่างรู้แก่ใจดีอยู่ว่า ความทรงจำในบางเรื่องควร เก็บมันไว้ในที่ที่มันควรอยู่ เพื่อเอาไว้นึกถึงในวันที่ใจต้องการรอยยิ้ม ดีกว่าจะกลับไปหาร่องรอยของมัน ที่ปัจจุบันอาจไม่เหมือนเดิม
