คนเราเมื่อถึงวัยหนึ่ง วัยที่พอจะรู้จักความรัก ก็จะตั้งเป้าหมายเอาไว้ในใจ
หรือที่เรียกว่า สเปค นั่นแหละ
ต่างคนต่างวาดฝันว่าคนรักของเธอจะต้องหล่อ เท่ นิสัยดี ไม่อย่างนั้นไม่อย่างนี้
ส่วนเขาก็วางเป้าหมายไว้ว่า ผู้หญิงของเขาต้องหุ่นดี เป็นแม่ศรีเรือน ฯลฯ
ที่ว่ามา ไม่ได้จะบอกว่าสเปคแต่ละคนนั้นไม่ใช่ว่าเกินจริงหรือเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่
ตามสเปคของเขาและเธอต่างก็รู้ว่าบุคคลเหล่านั้นมีตัวตนอยู่จริงบนโลกใบนี้ แต่ไม่มาก
พอเวลาล่วงเลยผ่านไป ทุก ๆ คนต่างมีหน้าที่ของตนเองที่ต้องรับผิดชอบ บ้างก็เรียนบ้างก็ทำงาน
ในระหว่างนั้นสำหรับบางคนคงมีเวลาไม่มากที่จะไปใส่ใจกับเรื่องความรักหรือการตามหาใครสักคน
จนสุดท้ายสเปคที่ตั้งไว้ก็ถูกลืมเลือนมลายหายไปจนสิ้น
และต่อจากนั้นไป จะมีแต่การใช้ความรู้สึกใน ณ ขณะนั้นเป็นตัวชี้วัดและคัดกรองคนที่จะเข้ามา
จริงอยู่ที่เรายังคงมีสเปคในใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราไม่ได้จริงจังอะไรกับมันมากขนาดนั้นแล้ว
ในตอนนี้ ช่วงชีวิตนี้ขอแค่ความพอดีที่ลงตัว ตอบโจทย์กับชีวิตของเราได้ในช่วงเวลานี้ก็เพียงพอแล้ว
เราจะมองข้ามรูปลักษณ์ภายนอกของกันและกัน ใช้ใจข้างในสัมผัสและสื่อสารในด้านความคิด ทัศนคติ
นึกไปถึงช่วงตั้งสเปคแรก ๆ แล้วก็ขำดี ที่ตอนนี้มีคน ๆ นึงมาอยู่ข้าง ๆ กัน
แต่ลักษณะนั้นไม่ตรงกับสเปคที่ตั้งไว้ตอนแรกสักอย่าง โดยสิ้นเชิง
แต่ด้วยความพอดีและพอเหมาะพอเจาะ ทำให้เกิดความสบายและขึ้นและมองข้ามสิ่งอื่นไป
แค่นี้ก็พอแล้ว แค่คำว่าสบายใจ ก็พอ เพราะยิ่งวันเวลาผ่านไป ทุกคนต่างก็รู้
ว่าการเริ่มอะไรใหม่ ๆ มันยุ่งยากและเสียเวลา เมื่อเจอความพอดีแล้วก็แค่อย่าทำเสียของเป็นพอ
