“คนรุ่นใหม่” คือความหวังของสังคมในทุกยุคทุกสมัย จนเกิดประโยคที่ว่า “คลื่นลูกใหม่ย่อมไล่คลื่นลูกเก่า” อันเป็นสัจธรรม
แต่หากสังคมใด “คลื่นลูกใหม่” เริ่มไม่มาไล่ “คลื่นลูกเก่า” ย่อมเป็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับทิศทางหรือกระบวนการพัฒนาคนในประเทศนั้นๆ อย่างน่าตกใจ
ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลายองค์กรใหญ่ๆในบ้านเราตอนนี้ คือการเผชิญกับปัญหาการผลัดใบ หรือรับไม้ระหว่างรุ่นต่อรุ่น ที่ไม่เรียบเนียนหรือ “ไร้รอยต่อ” เหมือนสมัยก่อนๆ
ผมได้ทราบข่าวถึงองค์กรใหญ่บางองค์กรที่เป็นที่หมายปองของบรรดาวัยรุ่นที่ต้องการจะเจริญเติบโตในอาชีพ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงคือ รับเข้าไปแล้วอยู่ไม่ได้ หรืออยู่สั้นจนยังไม่สามารถพัฒนาอะไรให้ทั้งตัวเองและองค์กร แทนที่จะมาผ่อนแรง สุดท้ายคนเก่าคนแก่ก็ต้องรับภาระหนักเหมือนเดิม
จะด้วยว่าเหตุผลใดๆก็ตาม เด็กไม่สู้ ไม่ชอบงานที่ทำ หาตัวเองไม่เจอ หลายคนอยากไปเรียนต่อ องค์กรไม่เปิดโอกาส ไม่มีผลตอบแทนที่เร้าใจพอ ที่บ้านอยากให้กลับไปช่วยงาน หรืออยากค้าขายหรือเป็นเจ้าของกิจการเอง
อย่าลืมว่าหากเป็นผู้ตามที่ดีไม่ได้แล้ว จะเป็นผู้นำที่ดีได้อย่างไร? อย่าลืมว่าหากเป็นลูกจ้างที่ดีไม่ได้แล้ว จะเป็นเจ้าของกิจการที่ดีได้อย่างไร?
ลงท้ายองค์กรก็ประสบปัญหาหนักในการขาดบุคลากรที่ทำงานได้ ยังไม่รวมปัญหาการขาดแรงงานชายของคนอีกกลุ่มหนึ่ง เพราะชายไทยในกรุงเทพฯหนีไปขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างกันหมด เนื่องจากรายได้ดี มีอิสระสูงไม่ต้องมีเวลาเข้างานที่แน่นอน
อย่างนี้แล้วไซร้ ในระยะยาวสังคมไทยไม่แคล้วมีปัญหาเรื่องโครงสร้างของคนทำงาน และการขาดแรงงานบางกลุ่มในอนาคตอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ผมยังมองโลกในแง่ดี หลังจากที่เพิ่งค้นพบว่าเด็กยุคใหม่ล่าสุดที่เพิ่งจบใหม่หมาด อายุประมาณ 20 ต้นๆในตอนนี้ หลายคนรับมาทำงานแล้วเริ่มมีแนวโน้มและทิศทางที่ดีขึ้น ทั้งเรื่องของการมีสมาธิ มีความอดทนและสู้งานแบบไม่น่าเชื่อ ผิดกับรุ่นก่อนๆ
หวังใจว่าจะมองไม่ผิด และได้แต่หวังอีกว่านี่น่าจะเป็นสัญญาณหรือประกายไฟไปสู่การพัฒนาของพลังจากคนรุ่นใหม่ ที่จะต้องมีส่วนรับผิดชอบในการพัฒนาสังคมและประเทศต่อไปในอนาคตครับ.
