สวัสดีครับผู้อ่านทุกท่าน พบกันอีกแล้วในฉบับที่ 3 กับการที่จะพาทุกคนไปซอกแซกตามซอกซอยเสาะแสวงหาความน่าสนใจที่ซุกซ่อนอยู่ในกรุงเทพมหานครแห่งนี้
โดยวันนี้ ผมมีจุดหมายปลายทางที่ ‘ซอยนานา’ ไม่ใช่นานาย่านสุขุมวิทนะครับ แต่เป็นย่านเมืองเก่าที่ยังคงความเก่าไว้ได้เกือบครบ แต่ที่ไม่ครบนั่นก็เพราะความทันสมัยได้เข้าไปแฝงตัวอย่างเนียน ๆ และลงตัวเป๊ะ ๆ อยู่ด้วย มองในมุมหนึ่งมันคือการสร้างเสน่ห์ที่น่าหลงไหลให้กับย่านเก่านี้ได้ดีเลยทีเดียว
อันที่จริง ซอยนานา ตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับสถานีรถไฟหัวลำโพงในระยะที่เดินเพลิน ๆ สองนาทีก็ถึง และยังใกล้กับเยาวราชอีกด้วย ตึกรามบ้านเรือนภายในซอยนี้มีอายุอานามมากถึง 90 ปี ซึ่งในสมัยก่อนผู้อาศัยส่วนใหญ่จะประกอบธุรกิจ ยาจีน ขายส่งขนม และร้านชำทั่วไป
แต่มาวันนี้ในปัจจุบันร้านยาแบบเก่า ๆ ก็ยังมีให้เห็นอยู่ประปราย แต่ที่เพิ่มเข้ามาและรู้อย่างแน่ชัดเลยก็คือ บาร์ และ คาเฟ่ ที่แทรกตัวกระจัดกระจายอยู่ในซอย
บรรยากาศเก่า ๆ ยังคงมีให้เห็น ภาพที่ไม่คุ้นตาคนรุ่นผมนัก
บรรดาบาร์ร้านต่าง ๆ ที่ไม่ได้ตกแต่งให้ทันสมัยมาก แต่ใช้ความคลาสสิคของสถาปัตยกรรมดั้งเดิมเป็นองค์ประกอบหลักของร้าน แน่นอนว่าสำหรับสายนั่ง Chill คงต้องถูกใจเป็นอย่างมาก กับบรรยากาศยามเย็นในซอยเล็ก ๆ แห่งนี้
ร้านล้างฟิล์มชื่อดัง ปาตานี สตูดิโอ ขณะกำลังเล็งกล้องถ่าย มีน้องแมวในร้านเอาหัวดันประตูมาชะโงกดูด้วย
ถึงแม้จะมาเดินในช่วงบ่ายแก่ ๆ ที่แดดไม่ได้ร้อนมากแต่ไอความร้อนของประเทศไทยก็มากพอที่จะทำให้เหงื่อไหลได้ หลังจากผมเดินสำรวจบรรยากาศพอได้ที่ก็อยากจะหาอะไรเย็น ๆ กระแทกปากสักหน่อย จึงได้มาหยุดที่ร้าน Asia Today เพราะป้ายร้านเด่นชัดสะดุดตา
บรรยากาศภายในร้านนั้นสลัวตัดกับภาพที่มองจากนอกร้านอย่างสิ้นเชิง ด้วยความสลัว ๆ แอร์เย็น ๆ กับร้านแบบเพดานสูงแคบนิดหน่อยในหนึ่งคูหา ผมพาตัวเองไปพักก้นที่เก้าอีข้างบาร์ จัดกาแฟดำเย็นไป 1 แก้วให้ชื่นใจ รอบนี้ผมไม่ดวดรวดเดียวหมด เพียงแต่จิบทีละเล็กละน้อยพร้อมหันซ้ายขวาดูบรรยากาศร้านไปด้วย แอบฟังคนข้าง ๆ คุยกันบ้าง
พร้อมกันนั้นก็ยกกล้องขึ้นมาเก็บภาพบาริสต้าที่กำลังรังสรรค์ผลงานด้วยความละเมียดให้กับลูกค้าคนอื่น ๆ ของร้าน
บรรยากาศภายในซอยยามเย็น มีผู้คนแวะเวียนมาเดินสอดส่องหามุมถ่ายรูปกันประปราย
ไม่เนืองแน่นและส่วนใหญ่เป็นคนไทย ไม่เห็นคนต่างชาติเลย
ซอยนานา กับความออริจินัลที่ยังคงทนไม่เปลี่ยนแปลง อาจเพราะผู้คนยังมองเห็นเป็นเพียงซอยเล็ก ๆ หรือแค่ทางผ่านไปเยาวราชหรือเจริญกรุง ดีเทลความคลาสสิคยังตระหง่านไม่ถูกเบียดบังด้วยความโมเดิร์นไปเสียทั้งหมด ควรค่าแก่การแวะเวียนมาเดินถ่ายรูปหรือแวะนั่งสักร้านสองร้าน เพราะนอกจากพื้นที่ที่ไม่มากเพียงแค่ซอยเดียวแล้ว ยังอัดแน่นไปด้วยมุมสวย ๆ ที่ยิ่งหาก็ยิ่งเจอ
สำหรับคอลัมน์ในวีคนี้ มาที่ว่าเร็วยังต้องแพ้ลา ..เพราะลาไปก่อน สำหรับสัปดาห์หน้าฝากคุณผู้อ่านคอยติดตามว่าผมจะไปที่ไหนและสัญญาว่าจะเก็บภาพสวย ๆ มาฝากให้ได้ชมกัน สวัสดีครับ
ที่สำคัญ ..จากไปด้วยภาพน้องแมวส่งท้ายเช่นเคย
