คุณผู้อ่านมีความประทับใจในวัยเด็ก เป็นแรงบันดาลใจในปัจจุบันกันไหมคะ ถ้ายังนึกไม่ออก ผู้เขียนขอเก็บตกเรื่องราวจากการแข่งขันพรีเมียร์ลีก อังกฤษ เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา มาเล่าให้ฟังกัน
เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจบเกมการแข่งขันอย่างสวยหรูของ เชลซี ที่บุกไปเยือนไบรตัน และชนะไปด้วยสกอร์ 0-4 โดยสองในสี่นั้นเป็นการทำประตูของ เอเด็น อาซาร์ เป็นการแข่งขันที่ดูสนุกทีเดียวและสิ่งที่น่าประทับใจก็เกิดในช่วงจบเกม เมื่อเด็กน้อยวัยไม่เกิน 8 ขวบยืนเขาถือป้ายกระดาษเขียนข้อความด้วยลายมือที่น่าจะเป็นของเขาเองว่า
“อาซาร์ หมายเลข 10 ผมขอเสื้อแข่งของคุณได้ไหมครับ”
เด็กน้อยคนนี้ยืนถือป้ายด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง จนอาซาร์เห็นป้ายดังกล่าวเขาไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไปหาพร้อมกับถอดเสื้อให้ทันที คงไม่ต้องเดากันว่าเด็กน้อยคนนั้นจะดีใจแค่ไหน และจะทำให้เขารักและติดตามทีมเชลซี ไปอีกนานเพียงใด เหนืออื่นใดแรงบันดาลใจในครั้งนี้ อาจทำให้เกิดนักเตะฝีเท้าดีขึ้นในอนาคตก็ได้
ความน่าประทับใจแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆในสนามกีฬา ไม่จำกัดด้วยว่าจะเป็นสนามการแข่งขันกีฬาประเภทอะไร สิ่งที่นักกีฬา มีให้กับเด็กๆนั้นเรียกได้ว่าเป็นแรงบันดาลใจชั้นเยี่ยม เพราะเอาเข้าจริงๆแล้วการที่เด็กสนใจกีฬา ไม่ว่าจะลงสนามเล่นเอง หรือคอยติดตามนักกีฬา ล้วนก่อให้เกิดวิธีคิดในด้านดีทั้งสิ้น เพราะการเป็นนักกีฬานั้นไม่มีทางลัด ไม่ว่ากีฬาอะไรทุกคนต้องฝึกซ้อมอย่างหนัก และ ต้องใช้ระยะเวลาเพื่อเดินทางไปสู่ความสำเร็จ
เรื่องเล่าของเพื่อนชาวต่างชาติ ที่เป็นกองเชียร์ เวสต์แฮม อย่างเหนียวแน่นมาตั้งแต่เด็กจนโต ได้เล่าให้ผู้เขียนฟังว่าทำไมเขาถึงเชียร์เวสต์แฮม “ตอนที่ยังเด็กที่บ้านไม่ได้ร่ำรวย ไม่ได้มีโอกาสไปดูบอลทุกนัดแต่เขาชอบเวสต์แฮมจีงเขียนจดหมายไปยังสโมสรบอกเล่าว่าเขารักและสนับสนุนทีมเพียงใด เขาส่งไปโดยไม่ได้คาดหวังอะไร แค่อยากระบายความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่เต็มอก
จากนั้นไม่นาน สิ่งที่เขาได้รับกลับคืนมา คือสมูดภาพนักฟุตบอลทุกคนในทีมรวมไปถึงผู้จัดการทีมพร้อมกับหลายเซ็นครบทุกคน เขาบอกว่า “แล้วอย่างนี้จะให้เขาไม่ตามเชียร์ เวสต์แฮม ได้อย่างไร” เพื่อนของผู้เขียนคนนี้เคยเป็นนักข่าวกีฬาได้ดูบอลอย่างจุใจและปัจจุบันก็เป็นผู้บริหารในบริษัทใหญ่ที่ได้ลิขสิทธิ์ฟุตบอลระดับโลก
มาถึงตรงนี้ก็อยากจะเล่าแรงบันดาลใจของผู้เขียนที่ทำให้เรียนภาษาอังกฤษ ในประเทศไทยแบบใช้งานได้ สื่อสารได้ บ้างเหมือนกันว่าเกิดจากการตามเชียร์สโมสรลิเวอร์พูลมาตั้งแต่สมัยพรีเมียร์ลีกยังเป็น ฟุตบอลดิวิชั่นหนึ่งอังกฤษ นักเตะที่เป็นขวัญใจและชื่นชอบมากที่สุดคือ เอียน รัช
ความชื่นชอบนั้นส่งผลต่อความพยายามในการฟังเสียงสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษ (สำเนียงเวลส์) ของเอียน รัช ติดตามข่าวความเคลื่อนไหวของสโมสรลิเวอร์พูล จากเด็กที่เห็นภาษาอังกฤษ เป็นยาขม ก็เริ่มตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษมากขึ้นพยายามฟัง Soundtrack ฟังข่าวภาคภาษาอังกฤษ เพราะมีความคิดแบบเด็กๆว่าวันหนึ่งจะต้องไปเจอ เอียน รัช ตัวเป็นๆให้ได้
ซึ่งท้ายที่สุดก็ได้เจอเอียน รัช จริงๆ (แม้ว่า รัช จะเลิกเล่นแล้วก็ตาม) ความฝันแบบเด็กๆกลายเป็นจริงชนิดที่ผู้เขียนเองก็คาดไม่ถึง เวลานั้น รัช มาเมืองไทยเพื่อประชาสัมพันธ์งานการกุศล ส่วนผู้เขียนอยู่ในฐานะนักข่าว ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนได้ย้อนกลับไปสู่วัยเด็กอีกครั้ง ภาพของศูนย์หน้าจอมเข้าฮอร์ส ยังคงติดตา แถมยังรู้สึกว่าการเรียนภาษาอังกฤษแบบตั้งใจจนสามารถนำมาใช้งาน ได้เปิดโลกของผู้เขียนให้กว้างขึ้น แถมยังทำให้ความฝันในวัยเด็กของตนเอง กลายมาเป็นจริง
แรงบันดาลใจคือสิ่งสำคัญในการใช้ชีวิตค่ะ และ แรงบันดาลใจโดยส่วนมากก็มาจากความประทับใจในวัยเด็ก ที่ทำให้หลายคนมีวันที่ประสบความสำเร็จในปัจจุบัน
แล้วพบกันใหม่สัปดาห์หน้า สวัสดีค่ะ
