หากคุณเป็นคนหนึ่งที่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโลกออนไลน์และแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย คุณมักจะคุ้นชินกับคลิปสั้นของละครหรือซีรีส์ต่าง ๆ ทั้งไทยและเทศ ที่ตัดมาเป็นไฮไลต์ให้ได้ดูเป็นตัวอย่าง รวมถึงกระแสการรีวิวว่าเรื่องนั้นน่าดูเรื่องนี้ไม่น่าดู จนในที่สุดก็มีการติดตามไปดูเรื่องเต็มกัน อีกทั้งยังมีเรื่องดราม่ามากมายเกิดขึ้นทุกวัน อย่างละครไทยเองก็มีประเด็นวิพากษ์วิจารณ์อยู่หลายเรื่องไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
นั่นทำให้หลายคนออกปากว่าเบื่อและรำคาญละครไทยที่วนลูปอยู่ที่พล็อตเดิม ๆ ไม่ไปไหน นาน ๆ ทีถึงจะมีเรื่องที่แตกต่างและดูเป็นความหวังของวงการบันเทิงไทย บางเรื่องรอดยันฉายจบ แต่บางเรื่องก็ไม่รอด ไม่วายมีประเด็นดราม่าขึ้นจนได้ ก็ไม่แปลกที่กลุ่มคนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยจะหันหลังให้ละครไทย และไปเสพคอนเทนต์บันเทิงจากต่างประเทศแทน ที่นิยมมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็คงหนีไม่พ้น “ซีรีส์เกาหลี” เดิมที่มีเพียงกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่ดูซีรีส์เกาหลีเพราะตั้งใจจะตามศิลปินนักแสดง ก็ขยับมาเป็นกลุ่มวัยผู้ใหญ่มากขึ้น เพราะซีรีส์เกาหลีมีอะไรน่าสนใจกว่าแค่หน้าตาและความโด่งดังของนักแสดง
ซีรีส์เกาหลีได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ จนปัจจุบันคนไทยก็เริ่มมีการปรับเปลี่ยนการดูซีรีส์เกาหลี จากที่เคยดูแบบพากย์ไทยก็กลายเป็นมาดูแบบซับไตเติล เพราะได้อรรถรสมากกว่า แถมทุกวันนี้ช่องทางการรับชม ที่ถูกลิขสิทธิ์ก็มีหลากหลายด้วย ไม่ว่าจะเป็นแอปพลิเคชัน viu, netflix และ iflix ต่างก็มีซีรีส์เกาหลีทั้งเรื่องใหม่เรื่องเก่าอยู่ในแพลตฟอร์มแล้ว
ด้านเอกลักษณ์ของซีรีส์เกาหลี ที่ทำให้คนส่วนใหญ่อินไปกับเนื้อเรื่องและตัวละครนั้น ๆ ก็ต้องยอมรับเลยว่าซีรีส์เกาหลี มีการผลิตที่ใส่ใจในรายละเอียดมาก ๆ ทั้งบทละคร การคัดเลือกนักแสดง สถานที่ ฉาก แสง เอฟเฟกต์ ซีจี การแต่งหน้าทำผม ชุดนักแสดง รวมถึงเพลงประกอบ ซึ่งถือเป็นองค์ประกอบโดยรวม ที่ทำให้ซีรีส์เกาหลีดูสมจริงมากขึ้น จนกลายเป็นรายการบันเทิงที่เป็นที่นิยมในกลุ่มคนไทยรุ่นใหม่ และกำลังขยายรุกคืบไปหาวัยผู้ใหญ่มากขึ้น
หลายคนอาจจะมีอคติว่าที่เด็กรุ่นใหม่ติดใจซีรีส์เกาหลีเป็นเพราะหน้าตาของนักแสดงและวัฒนธรรมเคป็อป ที่มักสร้างไอดอลหน้าตาดี มีความสามารถหลากหลายเข้าสู่วงการบันเทิง แต่จริง ๆ แล้ว นั่นเป็นเพียงปัจจัยประกอบเล็ก ๆ เท่านั้น เพราะมีซีรีส์หลายเรื่องที่ต้องฝ่ากระแสดราม่าว่านักแสดงไม่สวยไม่หล่อจากชาวเน็ตเกาหลีเหมือนกันกับชาวเน็ตไทยและละครไทยนั่นเอง
ทว่าทุกอย่างก็ผ่านมาได้ และเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางด้วยการพิสูจน์ฝีมือของนักแสดงและความสามารถของทีมงานทุกคน ฉะนั้น ลองเปิดใจดูสักนิด แล้วจะรู้ว่าเราสามารถตกหลุมรักซีรีส์เรื่องหนึ่งได้ ทั้งที่ไม่เกี่ยวข้องกับหน้าตานักแสดง ซีรีส์ไม่จำเป็นต้องมีบทรักหวาน ๆ ด้วยซ้ำ ที่สำคัญ คุณอาจหลงรักตัวละครบางตัว แม้ว่าจะเป็นเพียงตัวประกอบเล็ก ๆ ก็ตาม หากคุณก้าวข้ามเรื่องหน้าตาและความโด่งดังของนักแสดงไปแล้ว
1. บทละครอันโดดเด่น
เนื้อหาเข้มข้น พล็อตเรื่องไม่ซ้ำซาก บทนางเอกส่วนมากไม่อ่อนแอ ทำให้ดูสมเหตุสมผลว่าผู้หญิงไม่จำเป็นต้องคอยการช่วยเหลือจากผู้ชายอย่างเดียว นอกจากนี้ซีรีส์บางเรื่องที่นำเสนอเกี่ยวกับการแพทย์ ทนายความ หรืออาชีพอื่น ๆ จะมีการนำเสนอการใช้ชีวิต การปฏิบัติงานจริง ๆ ของอาชีพนั้น ๆ แบบสมจริงด้วย คนเขียนบทและผู้กำกับต้องทำการบ้านอย่างหนักทีเดียว ยกตัวอย่างเช่น ซีรีส์การแพทย์ ก็จะมีการใช้อุปกรณ์ทางการแพทย์อย่างจริงจัง หรือการผ่าตัดแบบเรียล ๆ ให้ได้ชมภายในเรื่องแน่นอน
นอกจากนี้ยังรวมถึงบทละครที่เล่าเรื่องหรือเหตุการณ์ที่อาจจะไม่สามารถเล่าได้ในละครไทย เนื่องจากสภาพสังคมและวัฒนธรรมที่ต่างกัน เมื่อเหตุการณ์เหล่านั้นถูกเล่าในบริบทสังคมเกาหลีใต้ แต่สอดคล้องกับบางประเด็นในสังคมไทย ทำให้มีคนจำนวนไม่น้อยที่หันไปเสพซีรีส์เกาหลีเพราะปัจจัยนี้ แล้วนำมาอิงกับบริบทของสังคมไทยได้บางประเด็น แต่ก็ขึ้นอยู่กับวิจารณญาณ คนดูต้องวิเคราะห์พิจารณาเอาเอง แม้จะสมจริงแต่ซีรีส์หรือละครก็เป็นเรื่องแต่งที่มีเป้าหมายเพื่อความบันเทิงอยู่ดี
2. ความสมจริง
อย่างสถานที่ถ่ายทำและฉากต่าง ๆ ซีรีส์เกาหลีก็ให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่ว่าสร้างโรงถ่ายซีรีส์ไว้โดยเฉพาะ ซึ่งที่เราจะเห็นได้บ่อย ๆ ก็คือจากซีรีส์เกาหลีแนวพีเรียดย้อนยุคนั่นเอง นอกจากนี้แล้วสถานที่อื่น ๆ ที่ถูกนำมาเป็นหนึ่งในฉากของซีรีส์เกาหลี ยังสื่อถึงวัฒนธรรมความเป็นอยู่ของชาวเกาหลีเป็นอย่างดี ใส่ใจในทุกรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ซึ่งนั่นก็ถือเป็นการขายวัฒนธรรมเกาหลีแบบเนียน ๆ ทั้งแบบย้อนยุคและแบบปัจจุบัน ทำให้ผู้ชมรู้สึกอินตามได้ไม่ยาก ขนาดว่าแฟน ๆ ซีรีส์เกาหลีอยากจะลองกินอาหารเกาหลีเมนูที่อยู่ในซีรีส์ดูบ้าง แต่ละเมนูน่ากินเหลือเกิน
ด้านชุดและการแต่งหน้าทำผมของนักแสดง ก็มีส่วนที่ทำให้คนดูเชื่อและอินไปกับบทที่นักแสดงได้รับ ซีรีส์เกาหลีจะมีการแต่งตัวที่สมจริง เข้ากับชีวิตประจำวันอย่างที่คนเกาหลีเป็น ไม่เยอะเกินไปหรือไม่น้อยเกินไป ที่น่าประทับใจคือ ตัวละครป่วยก็คือป่วย แต่งหน้าออกมาเสมือนว่าจะอยู่ได้อีกไม่นานจริง ๆ เสื้อผ้าก็ไม่ได้เวอร์เกินขอบเขตของพล็อตเรื่อง นอกจากนี้ที่เราจะสังเกตได้อีกก็คือ การแต่งหน้าทำผม ซึ่งนักแสดงแทบจะไม่ได้แต่งหน้าอะไรมากมายเลย นั่นยิ่งทำให้เรารู้สึกเข้าถึงตัวละครได้ง่ายมากขึ้นนั่นเอง
3. การคัดเลือกนักแสดง
ส่วนมากนักแสดงที่ถูกคัดเลือกมาจะมีคาแร็กเตอร์ที่ใกล้เคียงหรือตรงตามตัวละคร ทีมงานต้องทำงานหนักในการเฟ้นหาพอสมควร ที่น่าสนใจอีกประเด็นคือ ซีรีส์เกาหลีหลายเรื่องไม่จำเป็นต้องขายนักแสดงเบอร์ใหญ่ ๆ หรือที่หน้าตาว่าต้องเป็นพิมพ์นิยม เพราะเน้นขายที่ตัวบทและความสามารถของนักแสดง หากฝีมือทางการแสดงเป็นที่ยอมรับ ทุกคนจะหมดข้อกังขาไปเอง ก่อนถ่ายทำนักแสดงทุกคนจะต้องมาอ่านบทร่วมกัน โดยหากเปรียบกับฝั่งไทยก็เหมือนการบวงสรวง ให้นักข่าวมาทำข่าวเพื่อประชาสัมพันธ์นั่นเอง
การต่อบทของนักแสดง ถือเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้แต่ละคนได้ส่งต่ออารมณ์และทำให้รู้จังหวะกัน ไม่เพียงเท่านี้เพราะหากในซีรีส์ ตัวละครหลัก เช่น พระเอกซึ่งอาจจะได้รับบทเป็นนักสืบ นักแสดงคนดังกล่าวจะต้องไปเรียนรู้จากนักสืบจริง ๆ เป็นระยะเวลา 1-3 เดือนด้วย นั่นจึงทำให้เราเชื่อมากขึ้นไปอีก ว่าคนที่ได้รับบทเป็นนักสืบจริง ๆ และท้ายที่สุดคนดูก็จะอินไปตามระเบียบ
4. รัฐบาลเกาหลีให้การสนับสนุนจริงจัง
ด้านอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลี Korea Wave เป็นคำศัพท์ที่ถูกสร้างขึ้นใหม่เพื่อใช้สื่อในวัฒนธรรมเกาหลีที่เพิ่มสูงขึ้น ตั้งแต่ช่วงปลายปี 1990 ต่อมามีการเรียกปรากฏการณ์ใหม่นี้ว่า “Hallyu” ซึ่งแปลว่า “Flow of Korea” หรือกระแสเกาหลีฟีเวอร์ โดยต่อมาในปี 1998 เกาหลีได้ทำการปฏิรูปเศรษฐกิจภายในประเทศใหม่
รัฐบาลเกาหลีจึงได้สร้างระบบโควตาเพื่อพัฒนาคุณภาพของภาพยนตร์เกาหลีขึ้น ทำให้คนเกาหลีได้รับชมและนำเข้าหนังฮอลลีวูดน้อยลง ช่วงแรกแผนนี้ถูกขับเคลื่อนโดยการเผยแพร่ละครทีวีเกาหลี หรือ K-Dramas สู่เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างนี้เองที่ Korean Wave ค่อย ๆ พัฒนาเป็นความมหัศจรรย์ระดับโลก นี่เป็นข้อดีของอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลีที่มีรัฐบาลห้การสนับสนุนเรื่องงบประมาณในการผลิตรายการ ซึ่งจึงเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้วงการบันเทิงเกาหลีเติบโตอย่างก้าวกระโดด และสร้างรายได้เข้าประเทศมหาศาล
