เกรงใจให้ถูกคน อย่ายอมคนมากไปจนถูกเอาเปรียบ

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ผมมีโอกาสได้ฟังการจัดรายการสดที่ถ่ายทอดทางออนไลน์ของพิธีกรชื่อดัง น้าเน็ก ที่ใช้ชื่อรายการว่า อย่าหาว่าน้าสอน ถ่ายทอดทางเว็บไซต์ยูทูบ โดยจัดรายการหน้าไมค์แบบรับสายจากผู้ฟังทางบ้านที่โทรมาปรึกษาปัญหาร้อยแปด

ซึ่งในตอนที่ผมได้ฟังนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเกรงใจและการเบียดเบียนกันระหว่างเพื่อน โดยฝ่ายที่โทรเข้ามานั้นปรึกษาว่า อยากหาวิธีประนีประนอมกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งมาอยู่กินนอนที่บ้านเขาทั้งที่ตัวเขาเองอยู่กับครอบครัว อึดอัดใจจะทำอะไรก็ไม่เป็นส่วนตัว ซึ่งไม่รู้ว่าเพื่อนคนนี้รู้ตัวเองไหมว่ากำลังทำให้คนอื่นลำบากใจ ครั้นจะไล่ก็กลัวจะเสียเพื่อน

สรุปจบคือน้าเน็กแนะนำว่า อย่าไปเกรงใจหากจะพูดความจริงกับเขา กลับกันแล้วเขาต่างหากที่ควรจะเกรงใจเราตั้งนานแล้ว และถ้าเรายังมัวเกรงใจคนอื่นทั้งที่ตัวเองลำบากแบบนี้ นานวันไปมีแต่ตัวเราเองเท่านั้นที่จะลำบาก

ซึ่งก็จริง ผมได้ฟังเรื่องนี้แล้วก็ได้แต่ฉุกคิดว่า มีคนแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ ไม่ใช่แค่มีแต่มีเยอะมากด้วยซ้ำ และอีกหนึ่งความจริงที่ว่า “คนเรามักไม่เกรงใจคนใกล้ตัว แต่ดันไปเกรงใจคนอื่นไกลที่รู้จักเพียงผิวเผิน”

ซึ่งในกรณีนี้ผมก็เห็นด้วยว่า หากเราเกรงใจใครมาก ๆ ไม่กล้าพูดความจริงในขณะที่ตัวเองถูกเอารัดเอาเปรียบ และอย่าคิดว่าเดี๋ยววันหนึ่งคนที่เอาเปรียบเราเขาคงคิดได้และถอยออกไปเอง นั่นคือความคิดที่ผิด เพราะตามธรรมชาติสันดานมนุษย์แล้วเป็นประเภทได้คืบจะเอาศอก การเอารัดเอาเปรียบกันจะเพิ่มทวีมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ลดละอย่างแน่นอน

ดังนั้นในเมื่อเราไม่ได้รับความเกรงใจจากใคร ก็ควรปฏิบัติต่อเขาผู้นั้นไปตามตรง มีทางออกมากมายในการเลือกใช้คำพูด และหากถูกว่ากลับว่า เป็นคนไร้น้ำใจ ก็อย่าถือสาอะไรมากเพราะคนที่มักเรียกหาน้ำใจนั่นแหละที่ส่วนใหญ่มักเป็นคนที่ไม่มีน้ำใจเสียเอง