สัตว์ทะเลใกล้สูญพันธุ์ เรื่องที่มนุษย์ควรตระหนักเป็นอันดับต้น ๆ

ไม่น่าเชื่อว่านับวันจำนวนสัตว์ทะเลหลายชนิดถูกลดจำนวนลงอย่างน่าเป็นห่วง และสาเหตุทั้งหมดทั้งมวลล้วนเกิดจากน้ำมือมนุษย์ เช่น การลักลอบจับปลาในฤดูวางไข่ สัตว์บางชนิดที่ติดมากับอวน บางชนิดได้รับความนิยมจึงถูกล่าเป็นจำนวนมาก ถูกรุกล้ำถิ่นที่อยู่และแหล่งหากิน ส่งผลให้สัตว์ทะเลบางชนิดมีจำนวนน้อยมากจนแทบสูญพันธุ์ ไม่แน่ว่าอีกไม่กี่ปีมันอาจหลงเหลือไว้แค่ชื่อให้คนจดจำ

ในช่วงเวลาที่ผ่านมามีการเปิดเผยข้อมูลอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับสัตว์ทะเลที่พบได้ยากยิ่งขึ้น นั่นหมายความว่าสาเหตุมาจากพวกมันถูกลดจำนวนลง ไม่ใช่เพราะใครแต่เพราะมนุษย์ล้วน ๆ มาดูกันดีกว่าว่ามีสัตว์อะไรบ้างที่จำนวนการดำรงอยู่น่าเป็นห่วงมาก

ปลาทูไทย

ปลาทูเป็นอาหารที่คนไทยส่วนใหญ่นิยมรับประทาน หาง่าย ราคาถูก แต่รายงานล่าสุดพบว่า จำนวนของปลาทูในทะเลอ่าวไทยลดลงและแทบจะหาไม่พบอีกแล้ว เนื่องด้วยปัจจัยทางธรรมชาติอย่างอุณหภูมิน้ำและแหล่งอาหารที่เปลี่ยนแปลง อีกทั้งมีการล่าแบบไร้จิตสำนึกอย่างการจับลูกปลาทูมาแปรรูปตากแห้งขายเป็นจำนวนมาก ยิ่งทำให้โอกาสการเจริญเติบโตและขยายพันธุ์ลดน้อยลง ส่งผลให้การหาปลาทูในน่านน้ำไทยพบเจอยากยิ่งขึ้นถึงขั้นต้องนำเข้าจากประเทศเพื่อนบ้าน

เต่ามะเฟือง

เต่ามะเฟืองเป็นเต่าทะเลที่ใหญ่ที่สุดในโลก อาหารหลักคือแมงกระพรุนดังนั้นเต่ามะเฟืองจึงเป็นแกนสำคัญในการควบคุมจำนวนของแมงกระพรุนตามธรรมชาติ แต่เนื่องด้วยการคุกคามชายหาดซึ่งเป็นแหล่งเพาะพันธุ์สำคัญเพราะเต่ามะเฟืองจะขึ้นมาวางไข่ นักอนุรักษ์ทางทะเลพบว่าเต่ามะเฟืองเว้นการวางไข่ไปถึง 5 ปี เพิ่งมีการพบเห็นการกลับขึ้นมาวางไข่อีกครั้งในปี 62 นี้เอง และหาดที่เงียบสงบที่สามารถให้พวกมันขึ้นมาวางไข่มีเพียงไม่กี่หาด คือ บริเวณเขาหลัก จ.พังงา และหาดไม้ขาว จ.ภูเก็ต

พะยูน

สัตว์ทะเลเลี้ยงลูกด้วยนม เคยมีจำนวนมากและพบเห็นได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน แต่พะยูนมีจำนวนลดลงมากในเวลาที่ผ่านมาเนื่องจากการล่า และถูกใบพัดเรือหรือติดอวนของเรือประมง ปัจจุบันพบว่าจำนวนพะยูนทั้งหมดอยู่ที่ประมาณ 200 ตัวเท่านั้นโดยพบได้มากที่สุดบริเวณ เกาะลิบง จ.ตรัง เพราะมีแหล่งอาหารหลักที่อุดมสมบูรณ์อย่างหญ้าทะเล อีกทั้งแหล่งชุมชนในละแวกยังร่วมมือร่วมกับหน่วยงานในการช่วยอนุรักษ์จำนวนพะยูน ซึ่งพบว่าในอนคตจำนวนพะยูนมีโอกาสเพิ่มมากขึ้น แต่ยังคงน่าเป็นห่วงและต้องติดตามอย่างใกล้ชิด

ฉลามวาฬ

จัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุด(ต่างจากวาฬเพราะวาฬเป็นสัตว์เลือดอุ่น) สามารถพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน แม้จะเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลกแต่อาหารของมันเล็กมากจำพวกแพลงก์ตอนด้วยการอ้าปากและใช้ซี่เหงือกในการกรองจับแพลงก์ตอน ปัจจุบันจำนวนของฉลามลดน้อยจนน่าเป็นห่วงว่าจะสูญพันธุ์ ที่แม้จะไม่ได้เป็นเป้าหมายของการประมงแต่ฉลามวาฬมักว่ายติดเครื่องมือทางประมงบ่อยครั้ง อีกทั้งยังพบฉลามวาฬถูกเรือชนบ่อยครั้ง และปัจจัยทางอาหารที่ไมโครพลาสติกที่ถูกส่งผ่านจากแพลงก์ตอนสะสมเป็นพิษในร่างกายของมัน

ฉลาม

ได้ชื่อว่าเป็นนักล่าแห่งท้องทะเล แต่ต้องถูกล่าโดยมนุษย์ ซึ่งฉลามที่ถูกล่านั้นน่าสงสารมากเพราะจะถูกจับตัดเอาครีบและหางทั้งเป็นและถูกโยนทิ้งลงทะเลปล่อยให้ตายอย่างทรมาน แต่เป็นเรื่องดีที่เมนูหูฉลามเริ่มลดความนิยมลงมากแล้วในหลายพื้นที่แม้ในประเทศจีน และล่าสุดประเทศแคนาดา(ผู้นำเข้าหูฉลามรายใหญ่จากเอเชีย)ได้ประกาศแบนหูฉลามเรียบร้อยแล้ว

นอกจากสัตว์ทะเลเหล่านี้แล้ว ใช่ว่าสัตว์ชนิดอื่น ๆ ในท้องทะเลจะไม่มีความเสี่ยง ทุกวันนี้พบว่านักท่องเที่ยวและนักประมงที่ขาดจิตสำนึกนั้นมีไม่น้อยทีเดียว เป็นสาเหตุหลักใหญ่ ๆ ในการทำลายระบบนิเวศที่รวดเร็วที่สุดผกผันกับการฟื้นฟูที่ต้องใช้เวลายาวนานกว่ามาก