ว่าด้วยความรุนแรงในอารมณ์ของเพลงเมทัล

ผู้อ่านหลายๆ ท่านอาจเดาได้ว่าผมชอบฟังเพลงหนักๆ จากบทความที่ผมเขียนมาก่อน (แต่บ้างก็อาจจะคิดว่าผมติด K-Pop อันนี้ไม่ว่ากัน) ผมเองก็ฟังเพลงร็อคมาตั้งแต่ชั้นประถม แต่ที่จริงแล้วผมน่ะชอบฟังเพลงเมทัล…มาก ซึ่งพอพูดว่าการหาเพื่อนคุยเรื่องดนตรีเป็นเรื่องยากก็คงจะไม่เป็นเรื่องน่าแปลกใจสักเท่าไร เพราะว่าน้อยคนนักที่จะชอบความเอะอะ รุนแรง และกระแทกกระทั้นของเพลงเมทัล แต่ในสัปดาห์นี้ผมไม่ได้มาเพื่อที่จะบอกให้ทุกคนไปหาเพลงเมทัลฟัง (แต่ถ้าอ่านจบแล้วอยากลองสักหน่อยก็เอาเลยนะครับ) ที่จริงแล้ว สัปดาห์นี้ผมอยากจะลองอธิบายสักหน่อยว่า ทำไมเพลงเมทัลถึงทำให้ผมมีความสุขขนาดนี้

ผมไม่ได้ชอบดนตรีแนวเมทัลทั้งหมดหรอกนะครับ (บางวงถึงกับรำคาญด้วยซ้ำ) เพราะว่าสไตล์นี้มีความหลากหลายมาก แต่สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเพลงเมทัลเกือบทุกเพลงก็คือ ความรุนแรงในอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นในทำนอง จังหวะ เนื้อหา หรือทั้งสามอย่าง พอพูดอย่างนี้ทุกคนก็อาจรู้สึกว่าทำไมมันฟังดูเหวี่ยงๆ ไร้เหตุผล หรืออันตรายด้วยซ้ำ ทำไมคนเราถึงต้องอารมณ์รุนแรงขนาดนั้นด้วย แต่นั่นแหละครับคือเหตุผลสำคัญที่ผมชื่นชอบเพลงเมทัล ไม่ใช่เพราะผมอยากใช้กำลังหรือจะไปทำร้ายใครนะ แค่ผมน่ะรู้สึกว่าบางทีเราก็รู้สึกเศร้า ไม่สบายใจ หรือโมโห แต่ดนตรีส่วนใหญ่ไม่ได้นำเสนออารมณ์เหล่านี้ในลักษณะที่มีความสอดคล้องระหว่างเนื้อหาและดนตรี บางทีผมรู้สึกว่าดนตรีส่วนใหญ่ไม่เข้าใจว่าผมกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่

ถ้าผมกำลังรู้สึกเศร้า หมกมุ่น และอยากอยู่คนเดียว ผมก็ไม่ต้องการให้ใครมานั่งตีคอร์ดกีตาร์โปร่งร้องเพลงเสียงหวานอยู่ข้างๆ แต่ถ้าผมใส่หูฟังแล้วเปิดเพลงบรรเลงอย่าง “Tooth and Claw” ของวง Animals as Leaders ทันใดนั้นผมก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนที่เข้าใจผมอย่างถ่องแท้อยู่เป็นเพื่อน แต่ก็เป็นเพื่อนที่เคารพพื้นที่ส่วนตัวของผมมากพอที่จะไม่พูดอะไรด้วย แต่ในบางโอกาสผมก็จะเปิดเพลงอย่าง “A Match Made in Heaven” ของ Architects หรือ “MAKE TOTAL DESTROY” ของ Periphery และรู้สึกยินดีที่มีคนตะโกนและกรีดร้องในสิ่งที่เรารู้สึกออกมาดังๆ เพราะว่าผมเองก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกเหล่านั้นออกมาได้อย่างเพลงเหล่านี้ แต่ผมก็ไม่ได้ฟังเมทัลเฉพาะเวลาอารมณ์ไม่ดีเท่านั้นนะครับ เวลาที่มีความสุขผมก็จะรู้สึกถึงอีกด้านของเพลงเหล่านี้ ซึ่งมักจะเป็นทักษะในการเล่นดนตรีที่ถูกผลักดันด้วยพลังที่ท่วมท้นของนักดนตรีเหล่านั้น

สำหรับผมแล้ว เพลงเมทัลเป็นหนึ่งด้านของอารมณ์ที่ผมเชื่อว่าทุกคนก็เคยรู้สึก เวลาผมฟังเพลงหนักๆ เหล่านี้ ผมก็รู้สึกว่าเหมือนได้โต้ตอบกับคนที่เข้าใจ แต่เพลงเมทัลก็ไม่ได้หดหู่ (หรือมีแต่เรื่องเซ็กซ์แบบในยุค 80’s) ไปทุกๆ เพลงนะครับ เพลงอย่าง “A Match Made in Heaven” ก็เป็นการต่อต้านการบุกตะวันออกกลางของประเทศตะวันตก แต่เราก็ยังมีเพลงของวง Mechina ที่เล่าเรื่องของจักรวรรดิต่างๆ ในอนาคตอันห่างไกล หรือว่า “Flying Whales” ของ Gojira ที่พูดถึงปลาวาฬบินได้เป็นอุปไมยเกี่ยวกับความสำคัญและมหัศจรรย์ของสิ่งแวดล้อม

ผมหวังว่าทุกท่านจะได้รับมุมมองใหม่ๆ เกี่ยวกับเพลงเมทัลจากแฟนเพลงสไตล์นี้นะครับ ผมขอทิ้งท้ายว่าบางทีความรุนแรงของอารมณ์ในเพลงเมทัลไม่ได้แสดงถึงเจตนาร้ายหรือความโหดเหี้ยมเสมอไปนะครับ เพราะว่าบางทีเราอาจจะมีความรู้สึกที่รุนแรงในความเศร้าโศกหรือความไม่เป็นธรรมได้เช่นกัน …หรือบางทีพวกเราชาวเมทัลก็แค่รู้สึกตื่นเต้นกับปลาวาฬบินได้อย่างแรง